XLIV. PLESIASTINA. 179 



6,5 — 8 mm. — Aangezicht en palpen geel ; voorhoofd en schedel zwartbruin ; 

 sprieten zoo lang als kop en thorax, bleekbruin, de wortelleden en onderste 

 schaftleden geel. Lijf glanzig, geel; achterlijf in de zijden een weinig samen- 

 gedrukt, met breeden, donkerbruinen achterzoom der ringen; bij het <j" de 

 geslachtsdeelen groot, uit vier langwerpige deelen bestaande, waarvan de twee 

 bovensten grooter zijn en de beide ondersten aan de buitenzijde harig, min of 

 meer knotsachtig, doch spits geëindigd. Pootcn geel met bruinachtige tarsen; 

 de dijen aan de onderzijde gewimperd; eerste lid der voortarsen ongeveer even 

 lang als de schenen. Kolfjes donker met gelen steel. Vleugels met grauwe 

 beharing. 



Zeer zeldzaam; ik ving slechts eenmaal het <ƒ in de boschjes bij het Joodsche 

 kerkhof te 's Gravenhage, in Juni. 



2. PI. apicalis Winn. — Syn. Winn. Stett. Ent. Zeit. XIII. 5G. 2 } id. Verh. 

 zool. bot. Ges. XIII. 674. 2; Schiner, Fn. austr. II. 429. 



$ 5,5 — 6 mm. — Aangezicht geel ; voorhoofd en palpen bruin ; sprieten 

 bijna zoo lang als kop en thorax, bruin met gele wortelleden. Thorax glanzig, 

 lichtbruin of roodgeel , met drie breede zwartbruine langsbanden , waarvan de 

 middelste wel eens ontbreekt ; borstz'yden en achterrug geelbruin ; de thorax 

 en het schildje met zwarte borstelharen. Achterlijf glanzig zwart of zwartbruin, 

 met zwarte haren ; de lamellen der eierbuis geel. Ponten licht pekkleurig of 

 bruingeel; de tarsen donkerder; eerste lid der voortarsen nauwelijks iets korter 

 dan de schenen. Kolfjes geel met donkeren knop. Vleugels bruinachtig asch* 

 grauw (volgens Winnertz is er bij het levende dier een zwartachtige zoom om 

 de spits en den achterrand , die na den dood verdwijnt). 



Een $ te Rotterdam (Frans.). Het <ƒ is onbekend. Deze soort werd door 

 Winnertz gekweekt uit de larve , die in een vermolmden stam van Carpinus 

 èelulus leefde. 



XLV. DITOMYIA Winn. (Stett. Ent. Zeit. 1846. 16.) PI. VI. fig. 9. 



Dit geslacht, waarvan tot hiertoe geene inlandsche soorten bekend zijn, ge- 

 lijkt over 't algemeen op Plesiastina. Het aangezicht is naakt, de oogen rond, 

 uitpuilende, door het breede voorhoofd gescheiden; de bijoogen, waarvan het 

 middelste kleiner is , staan op eene dwarsrij ; het laatste lid der palpen is óf 

 langer dan het voorlaatste, of zeer klein en rudimentair; de beide wortelleden 

 der sprieten zijn ongeveer even breed als de onderste schaftleden, die iets 

 platgedrukt zijn. Het aderbeloop der vleugels is in de hoofdzaak gelijk aan 

 dat van Plesiastina ; doch het wortelstuk der cubitaal-ader is schuiner en 

 S-vormig gebogen ; de vork der cubitaal-ader is veel langer , langer ook dan 

 de vork der discoidaal-ader. De randader is nog even voorbij de uitmonding 

 der cubitaal-ader voortgezet. 



Twee soorten komen in Duitschland voor. De eene (D. fasciata Meig.) 6 — 7 

 mm. lang, is vaalgeel, met drie bruine langsstrepen op den thorax; het ach* 



