218 IV. BIBIONIDAE. 



gels glasachtig , soms met flauwe bruingele tint , die tegen den voorrand iets 

 krachtiger wordt ; de voorste aderen donkerbruin of zwart , even als de groote , 

 scherp begrensde randvlek , die in hare geheele lengte tegen den voorrand 

 ligt ; de overige aderen zeer lichtbruin of zelfs geheel ongekleurd ; het wor- 

 telstuk der cubitaal-ader even lang als de middeldwarsader. 



Bij het $ zijn de schouderknubbels en de pooten roodgeel , de knieën en 

 het eind der tarsen verdonkerd ; de achterpooten en vooral de tarsen zijn min- 

 der breed dan bij het J. 



Het $ gelijkt zeer op dat van B nigriventris , doch laat zich aan de gele 

 schouders , de flauwere vleugeladeren en de mindere beharing herkennen. 



Van tijd tot tijd in April en Mei bij den Haag; ook te Haarlem (Weyenb.) 

 en aan de Vogelenzang (Rits.). 



40. B. lacteipeiinis Zett. — Syn. Hirtea lacteipennis , Zett. Dipt. Scand. 

 IX. 3384. 44; — Bibio albipennis , Meig. Syst. Beschr. VI. 317. 47; 

 Macq. Suit. I. 480. 41 ; Löw, Linn. Ent. I. 358. 44; — Hirtea albipen- 

 nis, Zett. Ins. lapp. 799. 6. 4). 

 Gelijkt zeer op de voorgaande soort , waarmede zij ook in grootte overeen- 

 komt , doch waarvan zij in <7 zich onderscheiden laat door meer witachtige 

 tint der vleugels en door minder verdikte achtertarsen ; [de randvlek ligt 

 alleen met de uiterste spits tegen den voorrand en komt van boven nauwelijks 

 even boven de subcostaal-ader uit ; dit laatste kenmerk dient ook ter onder- 

 scheiding van het £. 



Enkele malen bij den Haag in Mei, eenmaal ook in October gevangen. 



14. B. ferruginatus Linn. — Syn. Tipula ferruginata, Linn. Syst. nat. 



II. 976. 40; — Hirtea ferruginata, Fabr. Syst. Anti. 51. 2; Zett. Dipt. 



Scand. IX. 3380. 12; — Bibio ferruginatus, Meig. Syst. Beschr. I. 316. 



4 4 en VI. 316; Macq. Suit. I. 178. 3; Löw, Linn. Ent. I. 359. 12; 



Schiner, Fn. austr. II. 362; — Tipula -flavicaudis , De G. Ins. VI. 



429. 35. 

 4,5 — 6 mm. — <f Glanzig zwart, met witachtige beharing; de schouder- 

 knubbels en soms ook een paar vlekken in de borstzijden bruinrood. Sprieten, 

 palpen , kolfjes en pooten zwart ; de schenen en vooral de einddoornen der 

 voorschenen pekbruin ; die einddoornen dun , de binnenste half zoo lang als de 

 buitenste; aan de achterpooten de dijen en schenen sterk [verbreed, de tar- 

 sen slank , het eerste lid iets korter dan de beide volgenden te zamen. Vleu- 

 gels met bruingele tint , tegen den voorrand donkerder , waardoor de bruine 

 randvlek weinig in 't oog valt ; de voorste aderen donkerbruin , de overigen 



1) De naam albipennis Meig. is terecht door Zetterstedt veranderd . omdat Wiedemann 

 dien reeds vóór Meigen aan eene Noordamerikaansche soort had gegeven. (Zie Wied. 

 Aussereurop. Zweifl. I. 80. 7). 



