250 V. CHIRONOMIDAE. 



eerste en het geheele tweede lid der voortarsen bij het <ƒ aan de buitenz*yde 

 gewimperd ; achterste pooten met vrij dichte en bij het g langere beharing. 

 Kolfjes geelachtig, aan de uiterste spits soms een weinig verdonkerd. Vleugels 

 witachtig, aan den voorrand met geelachtige tint; de aderen bleekbruin; de 

 basis der cubitaal-ader met de daaraan grenzende middeldwarsader zwart en 

 verbreed, eene duidelijke donkere stip vormende. 

 Eene zeer gemeene soort, vooral in 't voorjaar. 



2. Ch. prasinus Meig. — Syn. Ch. prasinus, Meig. Klass. I. 12. 3; id. Syst. 

 Beschr. I. 22. 4; id. Abbild. pi. 4 fig. 6; Macq. Suit. I. 48. 3; — 

 Ch. intermedius , Staeger, Kröj. Tidskr. II. 559. 3; Zett. Dipt. Scand. IX. 

 3484. 3; Schiner, Fn. austr. II. 601 ; Bwst. III. 4. 14 ; — Ch. pilipes , 

 Meig. Syst. Beschr. I. 20. 13; id. Abbild. pi. 5 fig. 10. 

 7,5 — 9 mm. — Gelijkt op de vorige soort (plumosus), doch is kleiner, het 

 achterlijf is bij het £ in het leven heldergroen (welke kleur bij gedroogde 

 exemplaren echter dikwijls tot het gele overgaat) , met zwartachtige , weg- 

 smeltende rugvlekken , die zich soms tot dwarsbanden uitbreiden , zelden geheel 

 ontbreken, en waarin zich veelal een spoor van 3 donkere langsstreepjes ver- 

 toont; aan den achterrand der ringen een witte weerschijn; achterlijf bij het 

 g meestal donkerder, met groenachtigen , wit weerschijnenden achterrand der 

 ringen ; de lengteverhouding der tax*senleden , de beharing der pooten , enz. als 

 bij plumosus 1). 



Niet zeldzaam bij den Haag in de duinen ; ook te Rotterdam (Piag.) , 



1) Toen ik, jaren geleden, deze in onze duinen vrij gewone soort voor 't eerst 

 waarnam en met Meigen's werk vergeleek, meende ik haar als Ch. prasinus te moeten 

 bestemmen. Later herkende ik daarin met zekerheid Staeger's Ch. intermedius, bij 

 welke soort Zetterstedt met een vraagteeken prasinus Meig. aanhaalt. Meigen beschrijft 

 zijne soort als nog grooter dan plumosus en spreekt van drie zwarte stippen op de 

 donkere vlekken des achterlijfs; Zetterstedt's intermedius daarentegen zou kleiner zijn 

 en van de drie zwarte stippen op de lijfsringen is bij hem geen sprake. Werkelijk zijn 

 dan ook die stippen niet te zien, maar wel is bij vele voorwerpen op de donkere 

 rugvlekken eene aanduiding van drie zwarte langsstreepjes. Meigen's afbeelding 

 van prasinus geeft hier licht; daarin toch zijn die langsstreepjes geteekend en is de 

 aangegeven grootte ongeveer gelijk aan die van plumosus. Ik twijfel daarom niet meer 

 ot de soort moet als prasinus worden gedetermineerd. Ook de beschrijving van Ch. 

 pilipes Meig. kan, dunkt mij, niet anders zien dan op eene wel eens voorkomende 

 variëteit van prasinus, waarvan de rugvlekken op den 4en en volgende ringen zijn inge- 

 krompen ; de daarbij opgegeven bleekgele kleur levert geen bezwaar, omdat bij gedroogde 

 exemplaren dikwerf de oorspronkelijk groene kleur verbleekt en geel wordt. Intusschen 

 acht ik het niet onmogelijk, dat hier ten slotte aan niets anders dan aan eene zeer 

 afwijkende verscheidenheid van plumosus moet worden gedacht, waarbij dan ook wel- 

 licht Ch. ferrugineo-vitlalus Zett. in aanmerking zou kunnen komen; behalve in kleur 

 en teekening zie ik bij al deze soorten geen duidelijk verschil. Meermalen zag ik dan 

 ook exemplaren, die overgangen schenen te zijn. Intusschen wijkende uiterste vormen 

 in grootte, kleur en teekening zoo sterk van elkander af, dat het moeielijk valt te 

 besluiten om er slechts ééne soort in te zien. 



