til. CHIRONOMUS. 253 



Kolfjes vuilgeel. Vleugels witachtig; de dwarsader een weinig verdikt en donker. 

 Het $ van de aanverwante soorten gemakkelijk te onderscheiden door de 

 lengteverhouding der tarsenleden. 



Enkele malen gevangen bij Amsterdam, Mei en Sept. (Kink.) en te Haarlem 

 (Weyenb.) , ook op Texel (Rits.) ; in een' tuin buiten Amsterdam trof ik eens 

 de soort in grooten getale aan. 



Het komt mij niet geheel onwaarschijnlijk voor, dat deze soort dezelfde zou 

 kunnen zijn als Ch. pallens Meig.; vooral de afbeelding door Meigen van liet g 

 gegeven, waar de voortarsen aan beide zijden duidelijk gewimperd zijn, brengt 

 mij tot die gedachte. Wijl in zijne beschrijving evenwel gezwegen wordt van 

 de lengteverhouding van de leden der voortarsen, een kenmerk dat vooral bij 

 deze soort zeer karakteristiek is, blijft er altijd onzekerheid bestaan. 



7. Ch. annularis De G. — Syn. Tipula annularis, De G. Ins. VI 879. 

 18. pi. 19. fig. 14, 15; — Chironomus annularis, Zett. Ins. lapp. 

 809. 2; — Ch. annularius, Meig. Syst. Beschr. I. 21. 3; id. Abbild. I. 

 4. 5; Macq. Suit. I. 48. 2; Zett. Dipt. Scand. IX. 3485. 4; Schiner, Fn. 

 austr. II. 602; — Ch. annulatus, Meig. Klass. I. 12. 2 ; — Ch. tristis , Meig. 

 Syst. Beschr. I. 38. 62. 



8,25 mm. — Komt met Ch. barlipes overeen, doch onderscheidt zich door 

 de lengteverhouding van de leden der voortarsen, waarbij het tweede lid 

 langer dan het volgende is; het derde en vierde lid is ook hier van gelijke 

 lengte; de beharing dier tarsen bij het g is veel minder ruig en strekt zich 

 niet over het derde en vierde lid uit. De kolfjes zijn vuilgeel tot grauwgeel, 

 bij zeer donker gekleurde exemplaren zelfs donkei grauw; ook zijn alsdan de 

 pooten donkerder (het is deze donkere verscheidenheid, waarop Mei^en's 

 beschrijving van Ch, tristis past); de schenen blijven gewoonlijk bruingeel • 

 de gewrichten steeds verdonkerd. 



Eene zeer gewone soort, die soms in verbazend aantal te voorschijn komt. 

 De larven zijn grairwachtig en leven in modder; de eieren zijn lichtgroen. 



8. Ch. 1'iparius Meig. — Syn. Ch. riparius, Meig. Klass. I. 13. 6; id. 

 Syst. Beschr. I. 28. 6; id. Abbild. I. 5. 2, Macq. Suit. I. 49. 5; Zett. 

 Dipt. Scand. IX. 3489. 7; Schiner, Fn. austr. II. 603; — Ch. viridipes 



Macq. Dipt. n. Fr. 139. 4; — Ch. annuïarius, Macq. 1. c. 138. 2; 



Ch. zonulus, Zett. Ins. lapp. 810. 7. 



6,75 — 9 mm. — Kop met sprieten en palpen bruin , ook de sprietenpluim 

 bij het <?. Thorax grauw met zwartachtige rugbanden, de middelste door eene 

 fijne langslijn gedeeld en door eene donkere lijn met het schildje verbonden. 

 Schildje grauw of grauwachtig geel; borst, achterrug en achterlijf donkergrauw; 

 de achterzoom der lijfsringen witachtig, de laatste ringen met witten weer- 

 schijn; bij het <$ de anale ring een derde korter dan de voorgaande ; de tangar- 

 men klein, bijna draadvormig, in 't midden nauwelijks iets verbreed. Pooten 

 bruingeel of bleekgeel, de dijen dikwijls tot het groene overhellende, de 



