XI t. GHIBONÓMÜS. ^55 



10. Ch. tentans Fabr. — Syn. Ch. tentans , Fabr. Syst. Anti. 38.3; Meig. 

 Syst. Beschr. I. 24. "8; id. Abbild. I. 5. 4; Macq. Suit. I. 49. 7; 

 Zett. Dipt. Scand. IX. 3482. 2 ; Schiner , Fn. austr. II. 603 ; — Ch. ab- 

 dominalis , Meig. Syst. Beschr. I. 32. 25. 



7,5 — 9,75 mm. — Kop grauwachtig geel; palpen donkerbruin ; sprieten bij het 

 cf van dezelfde kleur, de pluim lichter bruin, soms tot het roestkleurige over- 

 hellende; bij het $ de sprieten roodgeel met donkerbruine spits. Thorax bleek- 

 geel of lichtgroen ; de matig breede rugbanden , eene lijn van Hen middelband 

 naar het schildje, een deel dor borstzijden en de achterrug donkergrauw; op 

 den thorax , vooral van achteren, een witte weerschijn. Achterlijf donkergrauw , 

 met witachtigen of lichtgrijzen achterzoom der ringen ; bij het £ de anale 

 ring kort en breed , de tangarmen gekromd , buitengewoon dik en plomp. 

 Pooten geelachtig; de knieën, de spits der schenen en de geheele tarsen zvvart- 

 achtig ; eerste lid der voortarsen bijna anderhalfmaal zoo lang als de sche- 

 nen , het tweede lid ongeveer half zoo lang als het eerste en slechts zeer 

 weinig langer dan het derde , dat ook niet veel van het vierde verschilt ; de 

 voortarsen niet bewimperd , ook de beharing der achterste pooten zeer onbe- 

 duidend ; deze pooten bij beide sexen stevig. Kolfjes vuilgeel. Vleugels witach- 

 tig ; de aderen bij den voorrand bleekbruin , de middeldwarsader een weinig don- 

 ker , de overige aderen bijna ongekleurd. Bij sommige voorwerpen zijn de rug- 

 strepen van den thorax niet zelden roestkleurig ; de grondkleur van het geheele 

 dier neigt dan dikwijls meer tot het groene ; de sprietenpluim van het g is 

 dan meest bleekgeel. Over 't algemeen valt bij deze soort de bleeke thorax , in 

 tegenstelling met het donkere achterlijf, zeer in 't oog. 



Bij den Haag gemeen ; ook in het Westland ; voorts te Rotterdam (Piag. en 

 Frans.), te Haarlem (Weyenb.) , bij Amsterdam (Kink.), te Groningen (De Gav.) 

 en op Terschelling (Rits.). 



De helder bloedroode larve werd door Dr. Weyenbergh in modderig water 

 gevonden en is door hem beschreven in het Tijdschr. v. Entomol. dl. XVII. blz. 150. 



IL. Ch. dorsalis Meig. — Syn. Ch. dorsalis , Meig. Syst. Beschr. I. 25. 10; 



id. Abbild. I. 5. 5; Zett. Dipt. Scand. IK. 3529. 49; Schiner, Fn. 



austr. II. 605; — Ch. venwtas, Zett. 1. c. 3496. 13; Schiner, Fn. austr. 



II. 603; — Ch. cingulatm, Meig. Syst. Beschr. VI. 245. 77; id. Abbild. 



I. 5. 8; Macq. Suit. I. 49. 8; — Ch. nlgromridls , Macq. 1. c. 51. 18; 



Meig. 1. c. VIL 5. 125 ; Zett. Dipt. Scand. IX. 3529. 48. 1) 

 5,75—7,5 mm. — Van slanken vorm Kop geelachtig; palpen en sprieten 

 donkerbruin , de laatsten meestal aan den wortel geel of roodgeel , de sprieten- 

 pluim van het c? lichtbruin met roodgelen weerschijn, bij zeer donkere exem- 

 plaren (var. nigrovirldis) donkerbruin met lichtbruinen weerschijn. Thorax geel- 



1) Zie betreffende al deze synoniemen mijne aanteekening in het Tijdschrift voor 

 Entomologie dl. XVII, blz. 131, 



