250 V. CHinONOMIUAE. 



achtig groen , soms vrij heldergroen ; de rugbanden , borstzijden en borst kas- 

 tanjebruin , soms lichter tol het roestkleurige, soms donkerder tot zwartachtig , 

 achterrug steeds bruinzwart ; de middelste rugband bij het J 1 door eene fijne 

 ingedrukte langslyn gedeeld, bij het? duidelijk gespleten. Achterlijf bij het g 

 doorschijnend groen of geelachtig groen ; de tweede en volgende ringen elk met 

 eene groote wegsmeltende zwartbruine rugvlek , die zich ook wel tot een' 

 d warsband uitbreidt ; de laatste ringen geheel zwartbruin , met witachtigen 

 weerschijn; achterlijf bj het ? zwartbruin, met bleekgroenen, wit weerschij- 

 nenden achterzoom der ringen. Pooten bleekgroen of geelachtig ; spits der 

 schenen en tarsenleden bruin ; eerste lid der voortarsen anderbalfmaal zoo lang 

 als de schenen, bijna dubbel zoolang als het tweede lid; de volgende leden 

 langzaam in lengte afnemende ; de voortarsen ongewimperd. Kolfjes geelachtig 

 Vleugels eenigszins witachtig ; de aderen bleekbruin ; de middeldwarsader nau- 

 welijks iets verdonkerd. 



Eene zeer gewone soort, vooral in den nazomer; bij den Haag jaarlijks te 

 vinden; voorts te Rotterdam (V. V., Sn. en Frans.), bij Haarlem (Kink. en Wevenb.), 

 te Utrecht en Driebergen (Six), bij Zutfen en te Wolfhezen (V. d. W.), in 

 Zeeland (Wtt., De M. en G. v. W.). 



12. Ch. Clitoris Meig. — Syn. Meig. Syst. Beschr. I. 28. 17 ; id. Abbild. 

 I. 6. 7; Macq. Suit. I. 51. 15; Zett. Dipt. Scand. IX. 3511. 27; Schi- 

 ner, Fn. austr. II. 604. 



5,5 — 7,5 mm. — Kop zwartachtig ; sprieten en palpen zwartbruin ; sprietenpluim 

 van het J 1 bruin, aan de f pits lichter. Thorax glanzig, zwartgroen met zwarte 

 langsbanden , de grondkleur gewoonlijk zoo donker, dat de thorax zich als 

 glanzig zwart voordoet, even als het schildje en de achterrug, de borst en 

 de borstzijden ; de laatsten met eenige lichtgrijze bestuiving. Achterlijf donker 

 olijfgroen , naar 't uiteinde zwart ; bij het c? de anale ring half zoo lang als 

 de voorgaande; de tangarmen klein, in 't midden iets verbreed; beharing des 

 achterlijfs grijsachtig ; na den dood wordt gewoonlijk het achterlijf geheel 

 zwartachtig. Pooten bruingeel; de dijen, althans de knieën, de spits der 

 schenen en der tarsenleden donkerbruin ; de laatste tarsenleden geheel ver- 

 donkerd ; eerste lid der voortarsen anderbalfmaal zoo lang als de schenen ; 

 de drie volgende leden weinig in lengte van elkander verschillende; de voor- 

 tarsen van het g voor een gedeelte schraal behaard, de achterpooten in beide 

 sexen fijn gewimperd. Kolfjes bleekgeel, de knop iets verdonkerd. Vleugels 

 tegen het licht gezien met bruingele, tegen eene donkere oppervlakte met 

 witachtige tint; de aderen zeer bleek bruinachtig; de middeldwarsader in 't 

 minst niet verdonkerd ; de beide armen der bovenste vork neigen aan de vleu- 

 gelspits iets tot elkander. 



Bij den Haag eene gewone soort, vooral in 't voorjaar; Leiden (V. V.); 

 Rotterdam (Piag.); Haarlem (Weyenb.) ; bij Amsterdam, te Noordwijk en aan 

 de Bilt (Kink.) ; te Voorst en in Zeeland (Wtt ) ; in Groningen (De Gav.). 



