258 V. 



CHIRONOMIDAE. 



verschillende; ook de borst en de achterrug neigt tot het roestklcurige. Achter- 

 lijf geel, soms groenachtig geel, aan den voorkant der ringen en naar het 

 uiteinde gewoonlijk iets donkerder; tangarmen van het £ bruinachtig, slank; 

 beharing des achterlijfs witachtig. Pooten bleek roodgeel; alleen het laatste 

 tarsenlid een weinig bruinachtig; soms ook de uiterste spits der schenen en 

 der eerste tarsenleden gebruind ; eerste lid der voortarsen een vierde langer 

 dan de schenen; het tweede nauwelijks half zoo lang als het eerste; het derde 

 en vierde lid nog iets korter en onderling gelijk; in het <^ de voortarsen 

 meestal dicht behaard. Kolfjes geel. "Vleugels met geelachtige tint, die bij het 

 % sterker is; aderen geelachtig. 



Nergens gemeen; als vindplaatsen zijn mij bekend de Wassenaarsche duinen 

 (V. d. W.), Rotterdam (Piag.), Utrecht (Six), Voorst (Wtt.) en Doesburg (De Gav.). 



16. Ch. psittaciiitis Meig. — Syn. Meig. Syst. Beschr. VI. 247. 84; id. Abbild. 

 I. 7. 1; Zett. Dipt. Scand. 'IX. 3528. 47; Schiner, Fn. austr. II. 603. 



<£ 6,75 mm. — Kop geelachtig; de sprieten met de pluim lichtbruin, het 

 verdikte eerste lid geel; palpen bruin of bruingeel. Thorax glanzig lichtgroen; 

 de rugbanden, waarvan de middelste gespleten, de borstzijden, de borst en 

 het uiteinde van den achterrug grauwzwart. Achterlijf donkergroen , de buik 

 lichter; de tangarmen geelachtig, vrij stevig; de beharing des achterlijfs wit- 

 achtig. Pooten bleekgeel; uiterste spits der schenen en het laatste tarsenlid 

 bruin; voortarsen aan de buitenzijde dicht gewimperd; het eerste lid een vierde 

 langer dan de schenen; het tweede lid half zoo lang als het eerste. Kolfjes 

 bleekgeel. Vleugels witachtig met lichtbruine of bruingele aderen. 



Zeldzaam. In Mei bij den Haag (V. d. W.) ; Rotterdam (Piag.) ; Utrecht (Six). 



17. Ch. viridis Macq. (PI. VIII. tig. 9). — Syn. Ch. viridis, Macq. Suit. 

 I. 52. 21; Meig. Syst. Beschr. VII. 6. 127; Zett. Ins. lapp. 813. 20; id. 

 Dipt. Scand. IX. 3531. 53; Schiner, Fn. austr. II. 605 ; — Ch. vulneratus , 

 Zett. Ins. lapp. 814. 28; — ? Ch. viridulus, Meig. Syst. Beschr. I. 31. 23; id. 

 Abbild. I. 7 9 ; Macq. Dipt. n. Fr. 140. 8; id. Suit. I. 50. 11; — 

 ? Tipula virens , Linn. Syst. nat. ed. XII. 975. 34. 



5,75 — 6,75 mm. — Kop geelachtig; sprieten van het g bruin met het 

 worteilid geel; de pluim lichtbruin; sprieten van het $ geel, het eindlid 

 bruinachtig; palpen bruin. Thorax lichtgroen of groenachtig geel; de rugban- 

 den, de borst, een deel der borstzijden en de achterrug roestkieurig. Achterlijf 

 heldergroen, bij het £ naar het uiteinde soms een weinig donkerder; de 

 tangarmen klein, draadvormig; beharing des achterlijfs witachtig. Pooten 

 bleekgeel, soms bijna wit, de dijen veelal eenigszins groenachtig; de alleruiterste 

 spits der schenen bruin; het laatste tarsenlid bruinachtig; de voorschenen zoo 

 lang als de dijen; eerste lid der voortarsen een derde langer dan de schenen; 

 het tweede lid ruim half zoo lang als het eerste; het derde en vierde iets 

 korter en onderling gelijk; de voortarsen bij het £ aan de buitenzijde voor 

 een deel schraal bewimperd; achterste pooten in beide sexen bleek behaard. 



