III. cumoNOMUS. 259 



Kolfjes bleekgeel. Vleugels witachtig, met bleekgele aderen. Na den dood gaat 

 de groene kleur niet zelden tot het gele over of is de thorax roodgeel en het 

 achterlijf groen. 



Gemeen by den Haag in Mei tot September ; ook te Leiden en Voorschoten 

 (V. V.), te Rotterdam (Piag.), te Hillegom (Kink.), in de duinen bij Haarlem 

 (Weyenb.), te Utrecht (Six), in Zeeland (Wtt.) en op Texel (Rits.). 



Zeer waarschijnlijk is de soort, door Meigen en Macquart als Ch. viriduUis 

 Linn. beschreven , dezelfde als Ch. viridis ; doch wijl beiden geen melding 

 maken van de lengteverhouding der schenen en tarsenleden , zouden die be- 

 schrijvingen ook op Ch. lrevitibial/8 Zett. kunnen passen; dit laatste des te 

 meer, omdat van de bewimpering der voortarsen van het <ƒ niets gezegd wordt. 

 Zetterstedt acht het zeer mogelijk, dat deze soort zou zijn Tipula virens Linn., 

 doch ook voor deze determinatie bestaat hetzelfde bezwaar. 



18. Ch. biaunulatus Staeg. — Syn. Staeg. Kröj. Tidskr. II. 567. 24; Zett. 

 Dipt. Scand. IX. 3551. 76. 



6,25 mm. — Aangezicht en zuiger lichtgroen ; sprieten bij het <ƒ bruin , het 

 wortellid geel , de pluim blond ; sprieten bij het $ geelachtig met het laatste 

 lid bruin ; palpen bruin. Thorax , schildje , achterrug en achterlijf glanzig 

 heldergroen ; op den thorax eenig spoor van drie donkerder langsbanden ; ach- 

 terlijf bij het g aan 't uiteinde iets donkerder; de anale ring zoo lang als de 

 voorgaande; de tangarmen vrij lang, draadvormig, spits toeloopend. Pooten 

 heldergroen ; de spits der schenen zwart , aan de voorschenen voor een derde; 

 de beide eerste tarsenleden sneeuwwit met zwarte spits ; het tweede ook aan 

 den uitersten wortel zwart ; de drie laatste leden geheel zwart ; aan de voor- 

 tarsen is het eerste lid ruim een vierde langer dan de schenen ; het tweede 

 lid half zoo lang als het eerste ; het derde en vierde lid nog iets korter en 

 onderling bijna gelijk ; bij het £ zijn de voortarsen voor een deel schraal be- 

 wimperd en de achterste pooten behaard. Kolfjes bleekgroen. Vieugels met 

 flauwe witachtige tint en bijna ongekleurde aderen. 



Zeer zeldzaam; een enkele maal ving de heer Six het <ƒ in bet najaar te 

 Driebergen en zelf vond ik eens een % aan eën venster te 's Gravenhage. 



19. Ch. pcdellus De G. — Tipula pedella , De G. Ins. VI. 378. 17. pi. 

 19. fig. 12 en 13 ; — . CA. pedellus , Meig. Syst. Beschr. I. 28. 16 ; id. 

 Abbild. I. 6. 3; Macq. Dipt. n. Fr. 139. 5 ; id. Suit. I. 51. 14; Zett. Ins. 

 lapp. 814. 29; id. Dipt. Scand. IX. 3535. 57; Schiner, Fn. austr. II. 

 606; — Tipula cantans, Fabr. Ent. Syst. IV. 247. 67; — Ch. cantans , 

 Meig. Klass. I. 13. 7; Fabr. Syst. Anti. 45 , 34 ; — Tipula littoralis , 

 Linn. Fn. suec. 1759. 1) 



1) Eigenlijk zou deze soort dus Ch. littoralis Linn. moeten heeten, wijl de Fauna 

 suec. van 1761, het werk van De Geer eerst van 1776 dagteekent; maardenaam pe~ 

 dellus is reeds zoo lang en zoo .algemeen aangenomen, dat ik huiverig ben dien nu nog 

 weer door den Linneanschen te vervangen. 



