III. CHIRONOMUS. 261 



staande beschrijving vrij wel overeenkomt, doch de borst is roestkleurig ; het 

 achterlijf heeft zwarte insnijdingen en een zwart uiteinde ; de zwarte kleur 

 aan de pooten is zeer uitgebreid, met name zijn de voorschenen geheel zwart 

 en aan de tarsen is alleen het eerste lid en dit nog niet eens tot aan het 

 einde groen. Dit exemplaar werd door mij voor eenige jaren als CA. alternus 

 n. sp. gedetermineerd. 



21. Ch. nigrinianus Staeg. — Syn. Staeg. Kröj. Tidskr. II. 566. 21; Zett. 

 Dipt. Scand. IX. 3534. 54; V. d. Wulp, Tijdschr. voor Ent. II. 163. 



4, pi. 11 fig. 2. 



6 mm. — Heldergroen. Sprieten bij het <ƒ bruin, de pluim lichter; het 

 wortelhd geel ; sprieten bij het $ geel met donkere spits. Thorax glanzig ; de 

 rugbanden duidelijk en even als de boret roestkleurig ; de achterrug bruin. 

 Achterlijf met eenigen glans en met bleekgele beharing ; de drie laatste rin- 

 gen donkerbruin ; de tangarmen van het £ dun , draadvormig , omtrent zoo 

 lang als de anale ring. Pooten bleekgroen ; de spits der voordyen , de 

 geheele voorschenen en de voortarsen , met uitzondering van den wortel van 

 het eerste lid , zwartbruin ; aan de achterste pooten de spits der schenen 

 en der drie eerste tarsenleden , alsmede de beide laatste tarsenleden geheel bruin ; 

 voortarsen bij het J 1 niet gewimperd , doch met eene schrale , korte beha 

 ring ; achterste pooten met bleekgele beharing ; aan de voorpooten zijn dijen 

 en schenen ongeveer even lang ; het eerste lid der voortarsen anderhalfmaal 

 zoo lang als de schenen ; het tweede lid half zoo lang als het eerste , het 

 derde bijna even lang. Kolfjes bleekgroen. Vleugels glasachtig, met lichtbruine 

 aderen. 



Zeldzaam. Een enkele maal in Mei bij den Haag gevangen ; ook te Utrecht 

 (Wtt.). 



22. Ch. brevitibialis Zett. — Syn. Zett. Dipt. Scand. IX. 3537. 59; 

 Schiner, Fn. austr. II. 606. 



4,5 mm. — Deze heldergroene soort gelijkt op CA. viridis , doch is kleiner ; de 

 banden op den thorax, benevens de borst en de achterrug gewoonlijk flauw 

 roestkleurig, somwijlen nauwelijks even aangeduid; de tangarmen van het g 

 vrij lang , draadvormig ; de pooten bleekgeel of witachtig ; de dijen soms een 

 weinig groen ; de uiterste spits der schenen en der eerste tarsenleden , alsmede 

 de laatste tarsenleden geheel bruinachtig ; bij krachtig gekleurde exemplaren 

 met duidelijk roestkleurige rugbanden, zijn de pooten meer geheel groen, de 

 voorpooten zelfs bruinachtig. Aan de voorpooten zijn de schenen een derde 

 korter dan de dijen, het eerste lid der tarsen bijna dubbel zoo lang als de 

 schenen , de volgende leden merkelijk korter en langzaam in lengte afnemende ; 

 de voortarsen zijn naakt ; de achterste pooten behaard. Kolfjes en vleugels als 

 bij viridis. 



Eene gewone soort bij den Haag; ook te Rotterdam en te Voorschoten 

 (Piag.) , te Haarlem (Weyenb.) en te Utrecht t "(Six). 



