IV. CRICOTOPUS. 275 



Dipt. n. Fr. 148. 33; id. Suit. I. 57. 49; Meig. Syst. Beschr. VII. 9. 140 ; 

 Bwst. I. 140. 24 en III. 6. 45. 



1,75 — 2,25 mm. — Kop en palpen geel of bruingeel. Sprieten van het £' 

 lichtbruin, met de pluim nog bleeker; sprieten van het $ geel. Thorax geel, 

 met drie zwarte , breeder of smaller rugbanden ; borst en achterrug zwart , 

 de laatste soms met gele langslijn; schildje geel. Achterlijf van het <ƒ dofzwart, 

 met witachtige of gele , soms breede en daardoor bandvormige insnijdingen , en 

 meestal een gelen buik; bij het ? het achterlijf geel met zwarte rugvlekken. 

 Pooten witachtig; de knieën, de spits der schenen en der tarsenleden zwart; 

 aan de voorpooten de tarsen geheel, aan de achterste pooten de beide laatste 

 tarsenleden zwart; eerste lid der voortarsen ongeveer half zoo lang als de 

 schenen. Vleugels witachtig, de aderen ongekleurd. 



Bij den Haag, in Juni (V. V.); aan de Schielandsche plassen (Piag.) ; aan 

 den Oosterdoksdijk bij Amsterdam (Kink.); aan den Zeedijk bij Kampen (V. V.) 

 en op Walcheren (G. v. W.). 



V. CAMPTOCLADIUS V. d. W. (Tijdschr. v. Entom. XVI. lxx en XVII. 

 133). PI. VIII. fig. 12—14. 



Komt in de hoofdkenmerken met de vorige geslachten en vooral met Crico- 

 topus overeen ; het eerste lid der voortarsen is ook hier korter dan de schenen; 

 de anale lijfsring van het g breed en kort , de tangarmen wit of met witte 

 beharing. Pooten eenkleurig, althans niet zwart en wit geringd. Kolfjes bij 

 alle bekende soorten donker. Vleugels naakt ; cubitaal-ader naar boven opge- 

 bogen , soms kort en merkelijk vóór het eind van den voorrand uitmondende of 

 voor een groot deel dicht langs den voorrand loopende ; de eerste achtercel 

 daardoor breed ; middeldwarsader op halve vleugellengte ; posticaal-ader gevorkt ; 

 wortel der vork merkelijk voorbij de middeldwarsader; onderarm der vork S- 

 vormig gebogen. 



variëteit tot sylvestris zou kunnen behooren. In weerwil van dit alles geeft hij een 

 onderscheidingskenmerk aan (de verschillende lengteverhouding van het eerste lid der 

 voortarsen), dat, zoo het inderdaad bestond, eene reden zou zijn, om beiden zonder 

 aarzeling voor afzonderlijke soorten te houden. Dit kenmerk bestaat evenwel niet en 

 wordt ook in geen der door Schiner aangehaalde beschrijvingen aangegeven. Wel zegt 

 Zetterstedt in deel XIV, bij de beschrijving van het <?: tarsornm anlicorum articulus 

 l:mus tibia vix duplo longior, maar dit is duidelijk eene schrijffout en moet brevior 

 zijn , om aan te duiden dat bij het $ het eerste lid der voortarsen naar evenredigheid 

 iets langer is dan bij het ?; geenszins is er uit af te leiden dat dit tarsenlid bijna 

 zoo lang als de scheen zou wezen. Volgens mijne waarnemingen en evenzeer volgens 

 Meigen en Zetterstedr, is het bijna alleen de mindere uitbreiding der zwarte teekening 

 (waardoor o. a. ook het schildje geel blijft), die ornatus van sylvestris doet afwijken. 

 Het zou dan ook zoo onmogelijk niet zijn, dat Schiner's vermoeden ten slotte toch 

 wordt bevestigd en wij inderdaad hier slechts met eene lichtere variëteit van syl- 

 vestris te doen hebben. 



