V. CAMPTOCLADIUS. 277 



en niet ver van het eind van den voorrand uitloopende ; onderarm der posti- 

 caal-ader iets minder sterk gebogen dan bij bgssinus. 



Bij den Haag en Wassenaar , in het voorjaar ; te Rotterdam (Sn.) , bij 

 Haarlem (Rits.) , te Utrecht (Six) en op Walcheren (G. v W.). 



3. C. miiiiitius Meig. — Syn. Chironomus minimus , Meig. Syst. Beschr. I, 

 47. 61 ; Macq. Dipt. n. Fr. 149. 37; id. Suit. I. 59.55; Zett. Dipt. Scand. 

 IX. 3573. 100 ; Schiner , Fn. austr. II. 612. 



1,25 — 1,75 mm. — Zwart, met eenigen glans. Sprieten zwart, de sprie- 

 tenpluim van het J 1 donkerbruin. Pooten zwartachtig of pekbruin , soms zelfs 

 geelbruin; eerste lid der voortarsen een derde korter dan de schenen. Kolfjes 

 zwartachtig. Vleugels (PI. VIII. fig. 14) met grauwe tint ; de voorste aderen 

 flauwbruin , de overigen ongekleurd ; aan den wortel geen zwart langsstreepje ; 

 cubitaal-ader van den beginne af naar den voorrand opgebogen en een eind 

 wegs zoo dicht langs de randader loopende, dat deze bij oppervlakkige be- 

 schouwing verdikt schijnt ; uitmonding der cubitaal-ader aan het eind van 

 den voorrand ; onderarm der posticaal-ader als bij de vorige soort. 



's Gravenhage , eens in Januari aan een venster, later ook meer dan eens 

 in het sleepnet gevangen in Juli ; ook te Rotterdam (Frans.) en te Utrecht (Six). 



VI. ORTIIOCLADIUS V. d. W. (Tijdschr. v. Entom. XVI. lxx en 

 XVII. 132). 



Ook bij dit geslacht , dat in de hoofdkenmerken met de drie vorigen overeen- 

 stemt, is, even als bij Cricotopus en Camptocladius , het eerste lid der voortarsen 

 korter dan de schenen ; de pooten hebben echter niet de eigenaardige wit en zwart 

 geschakeerde teekening van Cricotopus, maar zijn meer eenkleurig , 't zij licht of don- 

 ker , en in 't eerste geval hoogstens met donkere gewrichten. Vleugels naakt ; 

 subcostaal-ader voorbij het midden van den voorrand uitloopende; cubitaal-ader 

 recht of slechts weinig gebogen, tot bij het eind van den voorrand reikende; 

 middeldwarsader in 't midden of zelfs nog vóór het midden der vleugellengte ; 

 wortel van de vork der posticaal-ader gewoonlijk merkelijk voorbij de middel- 

 dwarsader; onderarm der vork recht of nauwelijks even gebogen. 



De soorten zijn meerendeels klein ; slechts enkelen bereiken eene lengte van 

 meer dan 2 of 3 mm. De slangachtige larve van O. stercorarius werd door 

 De Geer in natte koemest gevonden; zij heeft niet het kokervormige adem- 

 halings-orgaan van de larven , die in het water leven. Een tiental inlandsche 

 soorten zijn mij bekend. 



a. Pooten eenkleurig zwartbruin of pekbruin , en , zoo 

 zij lichter zijn, zonder donkere gewrichten . . b 

 Pooten bleekgeel of witachtig, met donkerder ge- 

 wrichten i 



l. Eerste lid der voortarsen een (Jerde korter dan de 



