£U8 V. CUIUONOMlllAE. 



met groote uitbreiding, vuil roodgeel, nok de achterste schenen en liet eerste 

 lid der achterste tarsen dikwijls van die kleur; eerste lid der voortarsen een 

 vierde korter dan de schen< n , de verdere leden in afnemende lengte. Kolfjes 

 zwart of z war tbr ui n Vleugels (l'l. IX. hg. 5) naakt, hijna glasachtig; de voorste 

 aileren zwartbruin, de overige flauwer; de vork aan 't eind der subcoetaal-ader 

 duidelijk; middeidwaï sader verdikt en met de achterdwarsader ongeveer in 't 

 midden der vleugellengte ; de vork der posticaal-ader gcsteeld, d. i. liaar wortel 

 een eind voorbij de achterdwarsader. 



Bij den Haag en in de Wassenaarsche duinen, zeldzaam; bij Utrecht veel- 

 vuldiger ; voorts aan de-Schielandsche plassen (Frans.), in het Overmaassche 

 (Piag. ) , te Amersfoort (^i x ) L ' n PP Walcheren (G. v. VV.). 



Staeger vermoedt dat T. nigrimamis Meig. (Syst. Beschr. VI. 2G1. oü) als 

 variëteit tot nercosns moet worden gesteld, en Schiner brengt zelfs die soort, 

 zonder eenige bedenking, als synoniem. Werkelijk geeft Meigen's beschrijving 

 daartoe aanleiding en zou deze meer bepaald zien op zulke exemplaren van 

 nercosv.s , bij welkt» <!e achterste pooten lichter en meer geel zijn. Intusschcn 

 is daartegen aan te voeren, dat Meigen van nigrim&iws uitdrukkelijk zegt: 

 cSchwinger weitSï, terwijl bij al mijne exemplaren, ook die met lichter ge- 

 kleurde pooten , de kolfjes zwart of althans donker zijn. 



2. T. rufovittatus V. d. W. — Syn. V. d. Wulp, Tijdschr. v. Ei.tom. 

 XVII. 143. 10. 



$ 2 mm. — Kop geel; sprieten naar het einde biuinachtig; palpen bruin. 

 Thorax en schildje bleek stroogeel , met vier roestkleurige langsbanden, de 

 beide middels ten van achteren, de zijwaartschen van voren afgeknot ; borst roest- 

 kleurig ; achterrug donkerbruin, in 't midden met geelachtige langsstrecp. Ach- 

 terlijf modgcel. van hoven afwisselend met bruinachtige en wit weerschijnende 

 dwarsbamlen. Pooten bleek roodgeel ; de voordijen aan de spits roestkleurig ; 

 spits der schenen en der eerste tarsenleden , alsmede de laatste tarsenleden ge- 

 heel zwart ; aan de voortarsen het zwart verder uitgebreid , zoodat daar alleen 

 de wortel van liet eerste lid geel blijft; dat eerste lid nauwelijks half zoo lang 

 als de schenen , de volgende leden in afnemende lengte ; beharing der pooten 

 weinig merkbaar. Kolfjes bleekgeel. Vleugels naakt, glasachtig met flauwe gele 

 tint en zeer bleek bruine aderen; de vork der subcostaal-ader onduidelijk, die 

 der posticaal-ader gesteeld, de steel ongeveer zoo lang als de onderarm. 



liet $ aan de Schielandsche plassen, in 't laatst van Juni (Piag.). 



Van T. ferruginicoïlis , waarmede overigens veel overeenkomst is, onder- 

 scheiden door de gestoelde vorkcel. 



3. T. punctipennis Meig. — Syn. T. punctipmwü , Meig. Syst. Beschr. I. 

 61. 0; Macq. Dipt. n. Fr. 132. 7; id. Suit. I. 02. b ; Fries, Monogr. 

 Tanyp. 14. 8; Zett. Dipt. Scand. IX. 360G. 12; Schiner, Fn. austr. II. 

 617; — T. cinclus, Panz. Fu germ. CV. 6; Latr. Gen. Crust. IV. 248; 

 Meig. Klass. I. 22. 4. 



