3*0 V. CHIRONOMIDAE, 



Macq. 1) Do eerstbeschreven soort van dit genus, O. iestacea Ruthe, is, 

 ofschoon zeldzaam , toch op zeer verschillende plaatsen in Noord- en midden- 

 Europa gevonden 2) , zoodat ik het niet geheel onmogelijk acht, dat zij te 

 eemger tijd ook in ons land zal worden aangetroffen. Eene vleugelafbeelding 

 (1 1. IX. lig. 9) en de volgende beschrijving zullen, naar ik hoop, voldoende zijn , 

 om in dat geval het insect te doen herkennen. 



De kop is klein en rond; de thorax sterk gewelfd, zonder dwarsnaad maar 

 voor het schildje een weinig ingedrukt ; het achterlijf cylindrisch , zevenringig. 

 De sprieten zijn kort en geheel eigendommelijk gevormd; oppervlakkig gezien, 

 bestaan zij uit twee leden , waarvan het eerste rond is en het tweede ovaal 

 met een' eindborstel ; doch bij sterke vergrooting blijkt dat het tweede lid uit 

 drie en de eindborstel uit zeven cylindrische leden is samengesteld , waarvan 

 het laatste aan de spits een of meer haartjes draagt. De palpen zijn langer dan 

 de sprieten en vij (ledig. De pooten zijn tamelijk kort en de schenen zonder 

 eindsporen; aan de voortarsen , die langer dan de schenen zijn, is het voor- 

 laatste lid kort en uitgesneden ; de voethaken zijn klein , de voetballen dui- 

 delijk. De kolfjes onbedekt. Aan de vleugels, die langer zijn dan het achterlijf, 

 is de randader langs den geheelen omtrek voortgezet; zij vertoonen eene dui- 

 delijke, ofschoon fijne hulpader, die op een derde van den voorrand eindigt; 

 de subcostaal-ader eindigt op twee derden van den voorrand en is aldaar naar 

 boven omgebogen; de radiaal-ader is aanwezig, buigt zich langzamerhand op- 

 waarts , daalt vervolgens weder en eindigt kort vóór de vleugelspits ; de cubi- 

 taalader ontspruit met een rechten hoek uit de radiaal-ader, nadert, na eene 

 zachte benedenwaartsche buiging, aan haar einde tot vrij dichtbij de radiaal- 

 ader en vindt hare uitmonding juist in de eenigszins puntig toeloopende vleu- 

 gelspits; de middeldwarsader staat merkelijk vóór het midden des vleugels 

 ineenerechte lijn onder het wortelstuk der cubitaal-ader ; de niet gevorkte 



1) Dat ik hier bij de Chironomiden van het geslacht Orphnephila spreek, geschiedt op 

 het voorbeeld van Westwood, die het in zijne „Introduction to the modern classification 

 of insects" onder die familie plaatst. De geheel afwijkende vormen van dit genus heeft 

 de Dipterologcn in niet geringe verlegenheid gebracht. Allen zijn het eens, dat de sprie- 

 ten, die slechts tweeledig met een' eindborstel schijnen, toch uit veel meer lorlon be- 

 staan en alzoo eene rangschikking onder de familiën met veelledige sprieten (de vroe- 

 gere Ncmütoccru) noodzakelijk maken. Meigen plaatst het geslacht tusschen Sciara en 

 Simulia; Maequart aan het slot zijner „ Tipulaires fongicoles"; Zettcrstedl in zijne fa- 

 milie der Rhyphidae, waarin hij, behalve Rhyphus, ook Ceroplatus en Cordyla opneemt. 

 Bijna al deze schrijvers voegen er eene zinsnede bij , waaruit hunne onzekerheid blijkt 

 omtrent de richtige plaatsing in het systeem. Rondani stelt voor om er eene afzon- 

 derlijke familie (Orphnephilidae) van te vormen, en Schiner neemt het geslacht, in zijne 

 Fauna austriaca zoowel als in zijn Catalogus dipterorum Europae eenvoudig op onder 

 de „genera incertae sedis". 



'2) Onder anderen in België (Robert, volgens Meigen), in Duitschland (Ruthe), in 

 Oostenrijk (Schiner), in Brittannië (Haliday), in Noorwegen (Zetterstedt). Een exemplaar, 

 in mijn bezit, heb ik te danken aan Dr. Everts, die het van den St. Gothard medebracht. 





