IV. Pericoma. 319 



gellengte, de wortelcel alzoo vrij lang; basis der bovenste \orkcel iets vóór het 

 midden, die der onderste vorkcel juist in het midden der vleugels. 



Meermalen door mij in het Haagsche bosch, in Mei — Juli en mede aan de 

 Schielandsche plassen gevangen; ook bij Wassenaar in April (V. V.). 



5. Per. magnicoruis n. sp. 



1,75 mm. — Zwartachtig, dicht grijsharig. Sprieten bij het <ƒ een derde 'langer 

 dan het geheele lichaam, bij het $ iets korter dan het lichaam, in beide 

 sexen zeer dik door de dichte beharing der lang gesteelde leden. Pooten zwart- 

 achtig, met hchtgrijzen weerschijn. Vleugels aan 't einde eenigszins spits toe- 

 loopende, met eenkleurig donkergrijze beharing, eenige in 't midden op de 

 langsaderen geplaatste donkere stippen en aan de uitmonding der aderen 

 eenig spoor van donkere vlekjes; franje afwisselend met grauvvachtig zwarte 

 en lichtgrijze , bijna witte plekken ; middeldwarsader op nagenoeg een vierde 

 der vleugellengte; basis der bovenste vorkcel merkelijk vóór die der onderste. 



Eenige exemplaren in Augustus bij den Haag , tegen boomstammen (V. d» 

 W.) ; ook in Mei te Rotterdam (Piag.) en op Walcheren (G. v. W.). 



Aan de lange en dikke sprieten en de donkere stippen op de vleugeladeren 

 is deze soort zeer kenbaar; geen van de bestaande beschrijvingen past. 



6. Per. canescens Meig. — Syn. Trichoptera canescens, Meig. Klass. I. 45. 

 5j — Psychoda canescens, Meig. Syst. Beschr. I. 106. 5; Macq. Dipt. 

 n. Fr. 111. 3; id. Suit. I. 165. 5; — Pericoma canescens, Schiner, Fn. 

 austr. II. 634. 



2,75 mm. — Zwart, met bruingele of geelgrauwe beharing. Sprieten bruinach- 

 tig, de schaftleden kort gesteeld. Bovenste aanhangsels g kegelvormig, matig 

 lang ; de onderste langer en haakachtig opwaarts gebogen ; eierbuis % snavel- 

 achtig uitstekend, met hoornige kleppen. Pooten lichtbruin; de dijen en de 

 laatste tarsenleden donkerder; de gewrichten bleekgeel. Vleugels met zwart- 

 bruine , deels ook lichtere beharing ; aan den wortel , aan de basis der vorkcellen 

 en aan de uitmonding der langsaderen zwarte haarvlekken; de tusschenruimten 

 der aderen aan de vleugelspits en den achterrand daarentegen zeer licht ; franje 

 zwartbruin, vooral aan den voorrand donker, aan de vleugelspits met witten 

 weerschijn ; middeldwarsader op minstens een vierde der vleugellengte ; de wor- 

 telcel alzoo vrij lang ; basis der bovenste vorkcel iets meer naar de vleugel- 

 spits dan die der onderste. 



In het voorjaar door mij bij den Haag en aan de Schielandsche plassen ge- 

 vangen. 



7. Per. tristis Meig. — Syn. PsycloAa trisits , Meig. Syst. Beschr. VI. 272. 

 10; Zett. Dipt. Scand. XII. 4887. 6—7; — Pericoma tristis, Schiner; 

 Fn. austr. II. 634. 



3 — 4 mm. — Zwartbruin , met dichte zwarte , grauwzwarte of donkerbruine 

 beharing. Sprieten zoo lang als kop en thorax , bruin , aan den wortel met 



