320 VII. PSTCHODIDAE. 



donkere , verder met witachtige beharing , de schaftleden klein , vrij lang ge- 

 steeld. Achterlijf soms met eenig spoor van bruingele banden ; mannelijke ge- 

 nitaliën met twee korte bovenste aanhangsels; de tangarmen aan de ronde 

 basis opwaarts gebogen. Pooten zwartbruin met zwarte beharing , die aan de 

 schenen zeer lang en ruig is. Vleugels met zwartbruine beharing, soms met iets 

 helderder plekken; franje mede zwartbruin, aan de vleugelspits witachtig; mid- 

 deldwarsader op minstens een vierde der vleugellengte, de wortelcel daardoor 

 vrij lang; basis der beide vorkcellen onder elkander en nog iets vóór het 

 midden der vleugels. 



Enkele exemplaren bij den Haag gevangen ; voorts te Wassenaar en te 

 Schipluiden (Piag.) en te Beek (V. V.). 



Van P. fusca Macq. , waarmede veel overeenkomst is , onderscheiden door 

 de meer verlengde wortelcel. 



8. Per. nubila Meig. — Syn. P&ychola nubila , Meig. Syst. Beschr. I. 107 

 9 en VI. 272; Zett. Dipt. Scand. IX. 3704.4 en XII. 4887; — Pericoma 

 nubla , Schiner , Fn. austr. II. (334; — Tipula bombyc> formia , Schrank, 

 Fn. boica, III. 82. 3347. 

 3 — 3,5 mm. — Zwart , met dichte donkergrauwe of zwartbruine beharing ; 

 voorhoofd bij het £ sneeuwwit behaard. Sprieten zwart , aan den wortel met 

 lichtbruine, verder zwarte beharing; de schaftleden klein, kort gesteeld. 

 Mannelijke genitaliën van boven met twee griffelachtige aanhangsels ; de tang- 

 armen opwaarts gericht , met hoekig omgebogen basis ; eierbuis evenzeer om- 

 hoog gericht, spits toeloopend. Pooten bruin, de dijen en de laatste tarsen- 

 leden zwart; de spits der dijen en schenen wit; de tarsen gewoonlijk wit ge- 

 ringeld; schenen met witachtige ruige beharing. Kolfjes zwartachtig. Vleugels 

 (PI. IX. fig. 17) met zwartbruine beharing, in 't midden met eenige vlekjes 

 van witten weerschijn, min of meer twee afgebroken banden vormende ; franje 

 zwartachtig , aan de vleugelspits en 't begin van den achterrand witachtig ; 

 middeldwarsader op nagenoeg een vierde der vleugellengte ; de wortelcel alzoo 

 vrij lang ; basis der beide vorkcellen onder elkander en ongeveer in 't midden 

 der vleugels. 



Gemeen bij den Haag ; ook te Leiden (V. V.) , te Rotterdam en in het 

 Overmaassche (Piag.) en in den Aerenhout bij Haarlem (Weyenb.). 



V. TRICIIOMYIA Curt. (Brit. Ent. XVI. 745.) PI. IX. fig. 18. 



Kop vrij breed ; oogen rond , een weinig uitpuilend ; sprieten lang en dun , 

 15-ledig; de beide wortelleden dik, de schaftleden langwerpig kegelvormig, 

 kort gesteeld, met borstelige beharing; zuiger een weinig uitstekend; palpen 

 dicht behaard , naar 't schijnt vierledig. Achterlijf iets langer dan de thorax; 

 Vleugels aan 't einde afgerond; radiaal-ader slechts eenmaal gevorkt (de bo- 

 venste vorkcel) , zoodat tusschen de Beide vorkcellen slechts eene enkele langs- 



