I. culex. 329 



bruin; palpen bruin, bij het £ aan 't uiteinde donkerder, met dichte maar 

 niet pluimachtige beharing; de beide laatste leden van gelijke lengte, slank. 

 Thorax bruin , met korte roodgele , eenigszins goudglanzige beharing en soms 

 eenig spoor van donkere langslijnen ; de beharing naar achteren langer en met 

 enkele zwarte haren doormengd ; de borstzijden bleeker , met witachtige be- 

 haring. Achterlijf donkerbruin , met witachtigen of bleekgelen voorzoom der 

 ringen ; de tangarmen van het <$ zoo lang als de laatste ring ; de beharing in 

 de zijden blond; de buik lichter of zelfs bleekgeel. Pooten bleek roodgeel; 

 de spits der dijen , schenen en tarsenleden meestal gebruind ; de achterste 

 schenen bij het £ aan de buitenzijde gewimperd. Kolfjes bleekgeel ; de knop 

 aan de spits verdonkerd. Vleugels glasachtig ; de beharing langs den rand en 

 de aderen bruin of bruingrauw ; vork der radiaal-ader zeer lang gerekt en 

 kort gesteeld ; hare basis meer naar den vleugelwortel dan de basis der on- 

 derste vorkcel ; tweede wortelcel merkelijk korter dan de bovenste. 



Is de meest verspreide en gemeenste der steekmuggen , aan sommige plaatsen 

 in ontzettend aantal , ook in onze woningen , en daardoor uiterst lastig ; in de 

 laatste zomers te Amsterdam buitengewoon vermenigvuldigd en vinnig in haar 

 steken. 



De gedaantewisseling van deze soort is , behalve door De Geer , ter boven- 

 aangehaalde plaatse , onder anderen uitvoerig beschreven en afgebeeld door 

 Swammerdam, Bibl. nat. I. 348 en II. pi. 31. fig. 4 — 8 en pi. 32, 



10. C. ciliai'is Linn. — Syn. Linn. Svst. nat. XII. 1002. 2; Schrank, Ins. 

 austr. 481. 981; Zett. Ins. lapp. 807. 5; id. Dipt. Scand. IX. 3456. 2; 

 Schiner, Fn. austr. II. 628. ■ 1) 



4,5 mm. — Sprieten en palpen lichtbruin ; de sprietenpluim van het <ƒ rood- 

 bruin ; de beide laatste leden der palpen van gelijke lengte, slank; de beha- 

 ring der palpen dicht maar niet pluimachtig. Thorax roestkleurig, met aan- 

 duiding van donkere langsstrepen. Achterlijf van boven donkerder of lichter 

 bruin , met slechts een flauw spoor van geelachtigen voorzoom der ringen ; 

 de buik bleek bruingeel , de tangarmen van het £ zoo lang als de laatste ring. 

 Pooten bleek roodgeel ; de spits der dijen , schenen en tarsen een weinig ge- 

 bruind. Kolfjes bleekgeel. Vleugels eenigszins geelachtig ; de beharing langs 

 den rand en de aderen bruinachtig; aderbeloop als bij pipiens, doch de radi- 

 aal-vork iets minder lang gerekt. 



Schijnt zeldzaam: ik ving eens het <$ bij den Haag; voorts te Brummen 

 en bij Goes (V. V.) en in Limburg (Maur.). 



11. ANOPIIELES Meig. (Syst. Beschr. I. 10.) PI. X. fig. 5 en 6. 



1) Zetterstedt en Schiner houden C. rufus Meig. voor synoniem met deze soort, de 

 eerste echter met twijfel; doch volgens Winnertz , die mij indertijd daarover schreef, 

 is rufus van ciliaris onderscheiden door meerder grootte , duidelijker banden op den 

 thorax en een duidelijker geringeld achterlijf. 



