V. CTENOPHOKA. 349 



schijfcel afdalende; bovendien eene dergelijke vlek aan de vleugelspits; de 

 achterdwarsader en het eindstuk der posticaal-ader min of meer donker ge- 

 zoomd. 



De meest gewone soort van dit geslacht. Van tijd tot tijd door mij gevangen 

 bij den Haag, op Staalduinen en te Leiden; als verdere vindplaatsen zijn mij 

 bekend: Rotterdam en Sterkenburg (V. V.), Utrecht (Six) , het Overmaassche 

 (Piag.), deHaarl. hout (Weyenb.) , het eiland Walcheren (De Man en G. v. W.), 

 Groningen (De Gav.), Breda (Heyl.) en Limburg (Maur.). 



2. Ct. atrata Linn. — Syn. Tipula atrata. Linn. Fn. suec. 1749; Fabr. 

 Spec. ins. II. 403. 17: id. Ent. Syst. IV. 2:38. 22; Schaeff. Icon. 32. 

 fig. 1; Schrank, Ins. austr. 419. 848; — Clenopliora atrata, Fabr. Syst. 

 Anti. 19. 0; Latr. Gen. Crust. IV. 254; Meig. Klass. I. 84. 1 ; id. Syst. 

 Beschr. 1.158. 3 (enkel het $) en VI. 285 (hel^); Macq. Suit. I. 79. 5; 

 Zett. Ins. lapp. 848. 2; id. Dipt. Scand. X. 4017. 4; Schiner, Fn. austr. 

 II. 499;— Tipula ic/meitmonea, De G. Ins. VI. 349. 11. pi. 19. fig 10; — 

 Xiphura fillaretiana, Brullé, Ann. d. 1. Soc. ent. de Fr. I. 208. 1. pi. 

 5. fig. 2; — Cien. ruficornis , Staeg. Kröj. Tidskr. III. 3. 4. 



18 — 26 mm. — Glanzig zwart. Sprieten donkerbruin of zwart; somwijlen 

 de schaftleden min of meer roodgeel; bij het g het derde lid van onderen 

 verbreed en met een uitsteeksel, de verdere leden met drie uitsteeksels, een 

 aan elke zijde en een korter van onderen (PI. X fig. 15); bij het % de 

 sprieten- merkelijk langer dan de kop , de onderste schaftleden cylindrisch , de 

 laatsten rondachtig (fig. 16). Palpen bruin, aan den wortel geelachtig. Borstzijden 

 van boven met vuilgele vlek. Achterlijf bij het <£ zwart, soms met roodgele 

 vlekken op den buik; genitaliën zeer gezwollen, het middelstuk tusschen de 

 tangarmen verborgen; bij het $ het achterlijf aan den wortel geelrood; de 

 eierbuis glanzig zwart, zeer lang en sabelvormig. Pooten roodgeel; de heupen, 

 de spits der schenen en de tarsen zwart of bruinzwart; bij het <$ ook de spits 

 der dijen zwart. Kolf j es bleek bruingeel, de knop soms een weinig verdonkerd. 

 Vleugels met bleek bruingele tint , aan den wortel roodgeel ; randvlek zwart- 

 bruin, klein, de radiaal-ader niet overschrijdende. 



Veel zeldzamer dan de vorige soort ; te Leiden en op de Gliphoeve , Juni (V. 

 V.) ; Rotterdam (G. HL) ; Woerden (De Gr.). 



3. Ct. ruficornis Meig. — Syn. Ct. ruficornis , Meig. Syst. Beschr. VI. 284. 

 12; Macq. Suit. I. 79. 7; Schiner, Fn. austr. II. 500; — Ct. atrata, 

 Meig. Syst. Beschr. I. 15S. 3 (alleen het g en zonder de citaten) ; Zett. 

 Dipt. Scand. X. 4020. 4. var. e. 



Gelijkt op de vorige soort, ook in grootte; het £ heeft roodgele sprieten J 

 alleen de beide wortelleden zijn zwart; de halskraag is meestal roodgeel; het 

 achterlijf bij het <ƒ roodgeel, met zwarte, eenigszins driehoekige rugvlekken ; 

 de genitaliën zwart met roodgele vlekken ; bij het $ het achterlijf aan den wor* 

 tel en ook op den buik geelrood, overigens glanzig zwart. 



