350 IX. TIPUL1DAE. 



Nu en dan in de duinbosschen bij den Haag, in Mei; ook te Leiden (De 

 Gr.): op de Gliph. (V. V.); te Rotterdam (Frans.) ; te Overveen (Weyenb.) ; 

 bij Middelburg (De Man) en bij Maastricht (Maur.). 



4. Ct. pectiiiiconiis Linn. — Syn. Tipula pectinicornis , Linn. Fn. suec. 

 1735; Schrank, Ins. austr. 421. 853 (ook de larve en pop); id. Fn. 

 boica , UI. 2292; Schaeff. Icon. pi. 106. fig. 5 en 6; — Ctenophora 

 pectinicornis, Meig. Klass. I. 86. 3 ; id. Syst. Beschr. I. 160. 5. pi. 5. 

 Gg. 16; id. VI. 285; Macq. Dipt. n. Fr. 82. 4; id. Suit. I. 78. 1; 

 Zett. Ins. lapp. 849. 4; id. Dipt. Scand. X. 4012. 1; Schiner, Fn. austr. 

 II. 500; — Tipula variegata, Fabr. Spec. ins. II. 402. 10; id. Ent. Syst. 

 IV. 236. 11; Meig. Klass. I. 76. 1; — Ctenophora variegata , Fabr. Syst. 

 Anti. 17. 2; — Tipula nigro-crocea , De G. Ins. VI. 400. 24. pi. 25. 

 fig. 3. 



16 — 23 mm. — Kop zwart, met zwartbruine beharing; op het voorhoofd 

 boven de sprieten eene enkele, op het aangezicht twee gele vlekken; de snuit 

 glanzig roodgeel. Sprieten bij het £ (PI. X. fig. 17) zwart; de drie eerste leden, al- 

 thans van onderen, roodgeel; het derde lid van onderen verbreed; de volgende 

 leden ieder met vier uitsteeksels, twee langeren aan het begin en twee korteren in 

 het midden; bij het % de sprieten zwartbruin, met de drie eerste leden, althans 

 van onderen roodgeel ; de volgende leden van onderen zaagvormig (fig. 18). Palpen 

 geelachtig , naar het einde zwart. Thorax roodgeel , met drie glanzig zwarte , 

 ineengevloeide langsbanden, die bijna den geheelen rug innemen; schildje en 

 achterrug in 't midden zwart; borstzijden met zwarte vlekken. Achterlijf rood- 

 geel , met zwarte , soms aaneengeschakelde rugvlekken en veelal ook met zwarte 

 zij streep ; anus bij het £ groot en dik, zwart, met het middelstuk als een 

 geel vlies uitstekend; bij het $ de rugvlekken naar achteren sterk verbreed, 

 de eierbuis kort en spits, zwartachtig. Pooten met de heupen roodgeel; de tar- 

 sen en bij het cf ook de spits der dijen en schenen zwart. Kolfjes bleek rood- 

 geel , de knop donkerbruin. Vleugels met bruingele tint , aan den wortel helder 

 roodgeel; randvlek zwartbruin, klein, de radiaal-ader niet overschrijdende. 



Van tijd tot tijd bij den Haag gevangen; overigens te Rotterdam (G. H.); 

 te Leiden en op de Gliphoeve (V. V.) ; te Overveen (Weyenb.) ; te Velzen (Piag.) 

 te Oosterbeek (V. Bemm.) ; bij Middelburg (De Man en G. v. W.) ; te Zuidlaren 

 (Cl. M.); in Limburg (Maur.). 



Het £ gelijkt zeer op dat van Ct. ruficornis, doch is aan de vierdubbel ge- 

 kamde sprieten en aan de gele heupen gemakkelijk te herkennen; in het ?, 

 met de korte, niet sabelvormige eierbuis , zal niemand zich vergissen. 



5. Ct. guitata Meig. — Syn. Meig. Syst. Beschr. I. 165. 9; Zett. Dipt. 

 Scand. X. 4016. 3; Schiner, Fn. austr. II. 501. 



18 — 20 mm. — Glanzig zwart. Boven de sprieten een bleekgeel dubbel vlekje 

 en bij het $ ook een dergelijk vlekje op het aangezicht. Sprieten als bij pecti- 

 nicornis gevormd, zwart; by het <ƒ het eerste lid van onderen geelachtig, en 



