VI. TIPULA. 361 



Gelijkt zeer op de vorige soort, waarmede zij ook in grootte overeenkomt. 

 De sprieten van het g zijn slank en bijzonder lang, langer dan kop en thorax 

 te zamen ; de beide eerste leden geel , de volgenden zwartbrum ; bij het $ de 

 sprieten nauwelijks iets langer dan de kop, de twee of drie eerste leden geel 

 en ook de volgenden minder donker. De beide middelste banden op den thorax 

 zeer dicht bijeen en slechts door eene smalle lichte streep gescheiden. Geni- 

 taliën van het g met slanke bovenste aanhangsels , in 't midden met een paar 

 uitstekende haakjes en daaronder een paar bladachtige kleppen; eierbuis 

 van het % recht en spits, aan den wortel glanzig zwartbruin, aan het einde 

 roestkleurig. Vleugelteekening ongeveer als bij horiensis ; de vleugelspits even- 

 zeer verdonkerd; de hoekige band achter de randvlek neemt slechts de basis 

 der vierde achtercel in en loopt alzoo niet geheel tot den achterrand door. 



In Juni en Juli vrij gemeen in het Haagsche bosch; ook te Driebergen door 

 mij gevangen ; voorts bij Utrecht (Six). 



9. T. varipenuis Meig. — Syn. 2: var'ipennh, Meig. Syst. Beschr. 1.183. 

 20; Schumm. Tip. Sil. 37. 11; Zett. Dipt. Scand. X. 3927. 11; Schiner, 

 Fn. austr. II. 513; — T. nigricornis , Macq. Dipt. n. Fr. 73. 11; id. 

 Suit. I. 85. 19; Meig. Syst. Beschr. VII. 34. 57. t) ; — T. simplicicornis , 

 Zett. Ins. lapp. 841. 6; — ? T. maculata, De G. Ins. VI. 345. 7. 

 15—23 mm. — Kop en thorax aschgrauw; voorhoofd gewoonlijk met donkere 

 langslijn; op den thorax vier duidelijke donkerbruine langsbanden. Sprieten bij 

 het £ zoo lang als de thorax , vrij dik , bij het % korter en dunner ; bruin- 

 zwart , het tweede lid meestal en soms ook het derde vuil roodgeel ; de vol- 

 gende leden met iets verdikte basis. Palpen bruinzwart. Achterlijf donker geel- 

 bruin of bruingrauw, aan den wortel bleekgeel, aan 't uiteinde zwartachtig 

 met bleeke ringranden; anus bij het £ matig verdikt, met roodachtige, weinig 

 uitstekende genitaliën ; bij het <j> het achterlijf langgerekt, glanzig kastanjebruin, 

 met rechte, spitse eierbuis. Pooten stevig; eerste heupenlid grauw; het tweede 

 benevens de wortel der dijen roodgeel, aan de voordijen tot een derde, aan 

 de achterste dijen tot de helft ; het overige gedeelte der dijen zwartbruin ; 

 schenen donker geelbruin, met zwartbruine spits; tarsen zwart. Kolfjes geel- 

 achtig met den knop van onderen zwartbruin. Vleugels in 't oog vallend 

 grauw bruin en witachtig gemarmerd; de aderen tot de worteldwarsaderen 

 roodgeel, overigens zwartbruin; randvlek zwartbruin, naar onderen over de 

 dwarsaderen verlengd ; de bovenarm der radiaal-ader aan 't einde afgebroken 

 en niet tot den vleugelrand doorloopende ; posticaal ader bruin gezoomd. 



Gemeen bij den Haag, in Mei en Juni, ook de variëteit met geheel zwarte 

 sprieten, waarvan Schummel spreekt en die door Macquart als T. nigricornis 



1) T. nigricornis Zett. (Dipt. Scand. X. 3937. 19) is eene andere soort, die in het £ 

 kortere sprieten heeft en bij welke de vleugels slechts flauw gemarmerd zijn; ook loopt 

 bij haar de bovenarm der radiaal-vork volkomen tot den vleugelrand. 



