364 IX. TIPULIDAE. 



bruine langsbanden; de beide middelsten van voren smalier en aan beide 

 einden tot elkander neigende; halskraag en schildje een weinig geelac'itig. 

 Achterlijf glanzig bruingeel, langs den zijnaad met donkeren zoom; anus bij 

 het <ƒ kolfachtig verdikt, van achteren stomp afgesneden; de laatste lijfsring 

 van onderen in een paar korte hoorntjes geëindigd. Pooten geelbruin, de 

 schenen donkerder; spits der dijen en schenen, alsmede de tarsen zwartbruin. 

 Kolfjes geelachtig met bruinen knop. Vleugels zwartachtig en wil gemarmerd, 

 aan den achterrand met drie glasachtige vlekjes ; randvlek donkerbruin , van 

 onderen over de dwarsaderen uitgebreid; de langsaderen aan de vleugelspits 

 gebogen; de vorkcel dubbel zoo lang als haar steel, aan de basis buikig, aan 

 het einde vernauwd; bovenarm der radiaal-ader volkomen. 



Aan den noordwestelijken zoom van het Haagsche bosch jaarlijks in Sep- 

 tember te vinden ; voorts langs den Schinkel bij Amsterdam , alsmede te Soest 

 (Kink.), bij Utrecht (Six) en te Zeist (De Gr.). 



14. T. signata Staeg. -- Syn. T. signata, Staeg. Kröj. Tidskr. III. 11. Ig; 

 Zett. Dipt. Scand. X. 3932. 15; - T. irrorata, Bwst I. 143. 61. 



14,5 — 17 mm. — Sprieten ter lengte van kop en snuit, bij het £ nauwe- 

 lijks iets langer; de beide wortelleden geel, de volgende leden grauwzwart, 

 aan de basis weinig of niet verdikt. Palpen zwartachtig. Kop en thorax asch- 

 grauw; de snuit geelbruin; op den thorax vier bruine langsbanden; de beide 

 middelsten van voren min of meer ineengevloeid, van achteren versmald en tot 

 elkander neigende. Achterlijf bruingeel, met spoor van donkere rugstreep; de 

 laatste ringen eenigszins verdonkerd; anus bij het £ rondachtig verdikt, bruin- 

 geel, van achteren met een paar korte uitstekende deelen ; de laatste lijfsring 

 van onderen geëindigd in een paar groote cylindrische , gebogen, aan de bin- 

 nenzijde een weinig getande aanhangsels; eierbuis van het $ fijn en recht, 

 glanzig roestkleurig. Pooten dun, bruingeel; de spits van dijen en schenen 

 zwartbruin; de laatste tarsenleden verdonkerd. Koifjes bleekgeel met donkeren 

 knop. Vleugels flauw bruin en witachtig gemarmerd; randvlek bruin, schaduw- 

 achtig over de daaronder liggende dwarsaderen voortgezet ; de beide eerste 

 langsaderen alsmede de overigen aan den wortel tot en met de worteldwars- 

 aderen roodgeel, verder donkerbruin; bovenarm der radiaal-ader volkomen; de 

 vorkcel dubbel zoo lang als haar steel, aan de basis buikig, aan 't einde een 

 weinig vernauwd; de langsaderen bij de uitmonding gebogen. 



Aan dezelfde plek in het Haagsche bosch, als de vorige soort, jaarlijks in 

 October vrij gemeen; ook te Leiden (De Gr.), te Rotterdam en te Noordwij k 

 (Piag.), te Driebergen (Six) en aan de Bilt (Weyenb.), steeds in October. 



15. T- lateralis Meig. — Syn. Meig. Klass. I. 67. 5; id. Syst. Beschr. I. 

 174. 6; Macq. Dipt. n. Fr. 72. 9; id. Suit. I. 86. 21; Schumm. Tip. 

 Sil. 57. 20; Zett. Ins. lapp. 843. 14; id. Dipt. Scand. X. 3962. 37; 

 Schiner, Fn. austr. II. 517. 



13 — 18 mm. — Aschgrauw, soms geelgrauw of bruingeel. Sprieten bij hel 



