380 IX. TIPUL1DAE. 



9, P. corniciiia Linn. — Syn. Tipula cornicina, Linn. Fn. suec. 174-7; 

 Fabr. Spec. ins. II. 403. 16; id. Ent. Syst. IV. 238. 21; id. Syst. Anti. 

 29. 25; Schrank, Fn. boica, III. 2301; Meig. Syst. Beschr. I. 200. 44; 

 Zett. Ins. lapp. 846. 24; — lipula Sannio, Meig. Syst. Beschr. VII. 36. 

 62; — Pachi/rJiina Sannio , Zett. Dipt. Scand. X. 3994. 6; Bvvst. III. 

 17. 167; _ fipnïa iridkolor, Schumm. Tip. Sil. 101. 47.pl. 3. fig. '1 ; — 

 Pachijrhina iridkolor, Schiner, Fn. austr. II. 505. 



12 — 15,5 mm. — Ook deze soort gelijkt op de beide vorigen en vooral op 

 P. analis. De zijdelingsche banden op den thorax zijn van voren duidelijk om- 

 gebogen; borst en borstzijden zijn geheel ongevlekt; de rugstreep op het achter- 

 lijf is ter wederzijde vlekkig verbreed ; de laatste lijfsringen meestal donker; 

 genitaliën van het <ƒ dik, met de buitenste aanhangsels breed en kort, omge- 

 bogen • het middelstuk van onderen uitstekend , griffelvormig , aan 't einde 

 verdikt ; eierbuis van het ? dun en spits. Vleugels met flauwe bruine tint , 

 sterk iriseerend ; de zwartbruine randvlek zeer klein; de aderen zoowel als 

 de vleugelspits zonder bruine bezooming. 



Bij ons zeldzaam. Ik ving eens een $ in Augustus te Arnhem ; verder zijn 

 mij als vindplaatsen bekend Rotterdam (V. V.), Zutfen (V. Eyndh.) en Haren- 

 derdijk (De Gav.). 



Naar de zeer korte beschrijving van Linnaeus is het niet gemakkelijk uit te 

 maken , of zijne Tipula cornicina tot deze of tot eene der beide vorige soorten 

 behoort. Hij zegt evenwel „alis hyalinis , puncto marginali fusco", en daaruit 

 blijkt dat bij zijne soort de randvlek slechts klein moet geweest zijn, iets wat 

 eer op bovenstaande soort dan op de beide anderen van toepassing is. Zetter- 

 stedt heeft in zijne Insecta lapponica dezelfde opvatting, maar is later in de 

 Diptera Scandinaviae daarop teruggekomen, en heeft toen als P. cornicina L. 

 eene soort beschreven , die volkomen aan P. analis Schumm. beantwoordt , 

 maar die in Zweden vrij zeldzaam schijnt. Daarentegen is de bovenstaande 

 soort (bij hem P. Sannio) aldaar zoowel als in Duitschland gemeen , het- 

 geen aan de juistheid mijner determinatie als P. cornicina L. nog meer 

 waarschijnlijkheid bijzet. Eindelijk heeft Haliday, bij zijn onderzoek der oude 

 Linneaansche collectie (thans te Londen bewaard wordende), onder het etiquet 

 Tipula cornicina werkelijk Schummel's T. iridkolor gevonden. Op grond van 

 dit alles laat het zich m. i. wel verdedigen , deze soort als P. cornicina te 

 bestemmen. 



10. P. Scurra Meig. — Syn. Tipula Scurra, Meig. Syst. Beschr. I. 198. 

 41; Zett. Ins. lapp. 845. 22; Schumm. Tip. Sil. 112. 52; —Pachyrhna 

 Scurra, Macq. Suit. I. 90. 5; Zett. Dipt. Scand. X. 4000. 10; Schiner, 

 Fn. austr. II. 50G. 



15—21,5 mm. — Helder okergeel , na den dood meestal in roodgeel over- 

 gaande. Sprieten bij het g zoo lang als de thorax ; de schaftleden aan de basis 

 verdikt en vervolgens een weinig uitgesneden; bij het % de sprieten korter, 

 de schaftleden cylindrisch; in beide sexen de beide, soms de drie eersteleden 



