382 IX. tipulidaf:. 



Utrecht (Six), te Voorst (Wtt.), te Zutfen (V. Eyndh.) en te Ede (Kink.). 



12. P. Ilistrio Fabr. — Syn. Tipuïa Ilistrio, Fabr. Ent. Syst. IV. 237. 



17. 1); id. Syst. Anti. 28. 21; Meig. Klass. I. 77. n; id. Syst. Beschr. 



I. 198. 42; Schumm. Tip. Sil. 116. 54; Macq. Dipt. n. Fr. 76. 18; 



Zett. Ins. lapp. 845. 23 ; — Pachj/rhina Ilistrio , Macq. Suit. I. 90. 6 ; 



Zett. Dipt. Scand. X. 3999. 9; Schiner, Fn. austr. II. 507; — Tipuïa 



/lavomaculata , De G. Ins. VI. 347. 9. pi. 19. fig. 2, 3; — Tipuïa line- 



ata , Scop. Ent. Carn. 320. 852; — Tipuïa comicina, Meig. Klass. I. 



71. 12; — Tipuïa maculosa, Zett. Ins. lapp. 845. 21; — Pachyrhina 



favescens, Walk. Dipt. Brit. III. 332. 35 (part.). 

 11 — 15,5 mm. — Zeer verwant aan de vorige soort en zeer op haar 

 gelijkende, doch over 't algemeen de zwarte teekening minder uitgebreid. Het 

 zekerste kenmerk tot onderscheiding bestaat in het ontbreken der zwarte hoef- 

 ijzervormige vlek ter wederzijde van den achterrug; gewoonlijk zijn de vlekken 

 op de borstzijden kleiner en minder talrijk. De sprieten van het g zijn iets 

 langer; de rugstreep van het achterlijf is smaller en steeds afgebroken; de 

 zijstrepen zijn ontaard in langwerpige vlekjes. 



Zeer gemeen en verspreid ; behalve bij den Haag , ving ik deze soort te 

 Wassenaar, op Staalduinen en te Hilversum ; verdere vindplaatsen zijn : Leiden 

 (Herkl.), Valkenburg (Drechsler), Rotterdam (Frans.), Overveen (Piag.), Haarlem 

 (Weyenb.), Noordwyk, het Buiksloter tolhuis en de Soester heide (Kink.), 

 Utrecht (Six), Goes (V. V.) en de duinen bij Koudekerke (De Man). 



Volgens Haliday is in de oude Linneaansche collectie onder het opschrift 

 Tipuïa favescens een vrouwelijk exemplaar van P. Histrio Fabr. aanwezig. 

 Vermoedelijk is dat voorwerp er later bijgestoken. Linnaeus toch zegt in de 

 Fauna suecica (n°. 1753) van Tip. favescens'. ,,Culice vulgari paullo major", 

 iets wat wel op Trichosticha fiavescens , maar volstrekt niet op Pacliyriiina 

 Histrio van toepassing is. Het is dus ten onrechte dat Walker deze laatste 

 Pack. fiavescens noemt» 



VIII. NEPHROTOMA Meig. (III. Mag. II. 262). PI. XI. Og. 5. 



Gelijkt in vorm en de meeste kenmerken op de beide vorige geslachten en 

 vooral op Pachyrhina , met welk laatste ook de gele kleur met zwarte teeke- 

 ning overeenstemt, alsmede het aderbeloop der vleugels, met name de onge- 

 steelde vorkcel (tweede achtercel) aan de vleugelspits. Aangezicht in een korten, 

 spits toeloopenden snuit verlengd. Sprieten (zie de boven aangehaalde afbeelding) 

 bij het <ƒ merkelijk langer dan kop en thorax, negentienledig; het eerste en 

 derde lid cylindrisch; het tweede napvormig; de verdere leden van onderen in 

 't midden diep ingesneden en daardoor eenigszins tweetandig; de laatste leden 

 eenvoudig; bij het $ de sprieten vijftienledig, eenvoudig. Palpen vierledig; 



1) Tipuïa Histrio, Fabr. Ent. Syst. IV. 244, 51, is een Chirommus, 



