VIII. NEPHROTOMA. 383 



het laatste lid veel langer en dunner dan de voorgaanden. Lijf, pooten en 

 vleugels als bij Tachyrhina. 



Eene enkele soort , wier vroegere toestanden niet bekend zijn. 



Nephrotonia dorsaïis Fabr. — Syn. Tipula dorsaïis, Fabr. Spec. ins. 



403. 14; id. Ent. Syst. IV. 237. 16; id. Syst. Anti. 28. 20; Latr Gen. 



Crust. IV. 256 ; — Nephrotoma dorsaïis , Meig. Klass. I. 80. 1 ; id. Syst. 



Beschr. I. 202. 1. pi. 5. fig. 19-22; Macq. Snit. I. 91. 1; Zett. Dipt. 



Scand. X. 4005. 1 ; Schiner, Fn. austr. II. 503. 

 11 — 15 mm. — Geel met de volgende zwarte teekening: eene vlek op den 

 schedel; vóór op den thorax drie breede, niet buitenwaarts omgebogen langs- 

 banden en daarachter twee vlekken ; op den achterrug eene dubbelvlek ; op het 

 achterlijf van boven eene langsstreep, die zich op de laatste ringen tot dvvars- 

 banden verbreedt, en twee fijne zijstrepen. Sprieten aan den wortel geel, 

 verder bruin j palpen geel. Borstzijden ongevlekt; de mannelijke genitaliën en 

 de eierbuis van het $ bruin. Pooten geel; dijen aan de spits, alsmede de zeer 

 dunne tarsen bruin. Kolfjes geel. Vleugels met eenige bruingele tint en zwart- 

 bruine randvlek. 



Zeldzaam : eens het £ bij den Haag en een andermaal te Nijmegen (V. d. W.) ; 

 voorts te Overveen (Piag), te Haarlem (Weyenb.) en aan den Harendermolen 

 (De Gav.). 



IX. TRIOGMA Schiner (Wien. Ent. Monatechr. VIL 223). PI. XI. fig. 6. 



Kop meer breed dan lang; achterhoofd sterk gewelfd; aangezicht in een 

 korten snuit verlengd. Sprieten kort, zestienledig ; palpen vierledig, omge- 

 bogen; de leden bijna van gelijke lengte. Thorax matig gewelfd, van boven 

 met drie fijne langsgroeven ; halskraag duidelijk afgezonderd. Achterlijf zeer 

 langen slank, naar het einde iets dikker; mannelijke genitaliën uitstekend, met 

 dikke, een weinig opwaarts gebogen kleppen en van onderen met een paar 

 draadvormige aanhangsels, die echter soms verborgen zijn; eierbuis van het % 

 kort, met eenigszins stomp uiteinde. Pooten lang; dijen aan 't einde iets ver- 

 dikt; schenen met eindsporen; tarsen met duidelijke voetballen. Vleugels 

 in de rust een weinig uit elkander staande; hulpader in den voorrand uit- 

 mondende, en behalve door de worteldwarsader, nog door een ander dwars- 

 adertje met de subcostaal-ader verbonden; radiaal-ader in 't midden der vleu- 

 gellengte uit de subcostaal-ader voortspruitende, ongevorkt en zacht S-vormig 

 gebogen; vóór haar einde vereenigt zich met haar de subcostaal-ader, die 

 daartoe naar beneden buigt; cubitaal-ader even vóór de schijfcel uit de radiaal- 

 ader voortkomende, vervolgens een klein eind de bovenste grens der schijfcel 

 uitmakende en een weinig opwaarts gebogen in de vleugelspits uitloopende ; 

 middeldwarsader ontbrekende, wijl de discoidaal-ader, wier vertakkingen de 

 schijfcel vormen, van boven met de cubitaal-ader in onmiddellijke aanraking 

 komt; uit de schijfcel drie eenvoudige langsaderen naar den vleugelrand loo- 

 pende; achterdwarsader onder het midden der schijfcel ingewricht; posticaaU 



