386 IX. TIPULIDAF. 



kort, met breede, bladachtige kleppen. Schenen met kleine eindsporen; voet- 

 ballen duidelijk. Vleugels smal en lang, in de rust uitstaande; huipader aan 

 't eind zoowel in den voorrand als in de subcostaal-ader ingewricht; subcostaal- 

 ader niet ver van de vleugelspits in den voorrand uitloopende en bovendien 

 dicht bij haar uiteinde door een dwarsadertje met de radiaal-ader verbonden; 

 radiaal-ader iets vóór het midden der vleugellengte uit de subcostaal-ader 

 ontspruitende en even als de merkelijk kortere cubitaal-ader zacht gebogen 

 en ongevorkt; middeldwarsader kort; schijfcel langwerpig vierkant; uit hare 

 buitenste begrenzing loopen drie aderen naar den vleugelrand , waarvan de 

 beide bovensten aan den wortel tot elkander neigen en soms werkelijk in 

 elkander loopen en dan eene kort gesteelde vorkcel vormen; achterdwarsader 

 dicht bij den wortel der schijfcel ingewricht; posticaal-ader aan 't einde duidelijk 

 naar onderen omgebogen; anaal-ader en axillaar-ader bijna recht. 



Er is slechts ééne Europeesche soort. De groene , doornachtige , op rupsjes 

 gelijkende larven leven, volgens De Geer, in het water; bij aanraking rollen zij 

 zich ineen. De pop heeft aan het kopeinde een paar hoorntjes of liever adem- 

 halingsbuisjes, en aan het staarteinde een aantal haakjes. 



Phalacrocera replicata Linn. — Syn. Tipula replicata, Linn. Fn. suec. 

 1755; Fabr. Ent. Syst. IV. 242. 41; id. Syst. Anti. 32. 43; De G. Ins. 

 VI. 351. 12. pi. 20. fig. 15; — Limonia replicata, Meig. Klass. I. 63. 

 24; — Limnobia replicata, Meig. Syst. Beschr. I. 142. 48; Macq. Suit. 



I. 105. 20; Zett. Dipt. Scand. X. 3877. 55; — Limnobia nudicornis, 

 Schumm. Limn. Sil. 122. 14; — Phalacrocera nudicornis, Schiner, Fn. austr. 



II. 562; — Tipula brevirostris , Zett. Ins. lapp. 844. 19. 



15,5 mm. — Kop zwartbruin ; het voorhoofd een weinig glanzig ; de aan- 

 gezichtssnuit soms geelachtig; sprieten en palpen zwartachtig. Thorax van 

 boven aschgrauw, met drie donkere langsbanden ; borstzijden van boven, als- 

 mede het schildje en de achterrug geelachtig. Achterlijf geelbruin, met donkere 

 langsstreep; genitaliën van het <£ geel. Pooten bleekbruin, het einde van dijen, 

 schenen en tarsen donkerder. Kolfjes donkerbruin. Vleugels grauwbruin, met 

 langwerpige donkere randvlek en stevige zwartbruine aderen. 



Zeldzaam ; ik ving eens het g in April bij den Haag en bezit nog een paar 

 exemplaren, door den Heer Six bij Utrecht en aan de Bilt gevangen. 



XII. PEDICIA Latr. (Gen. Crust. IV. 255). PI. XI. fig. 11. 



Kop een weinig samengedrukt ; voorhoofd boven de sprieten met een bultje ; 

 achterhoofd verlengd; oogen rond, fijn behaard; aangezicht kort, eenigszins 

 snuitachtig vooruitstekend; zuiger dik, behaard; palpen vierledig; het laatste 

 lid langer het voorgaande. Sprieten slechts weinig langer dan de kop, zestien- 

 ledig; het eerste lid lang en dik; het tweede bekervormig, de schaftleden 

 kogelrond , allengs kleiner wordende , met teedere beharing. Thorax sterk ge- 

 welfd; de hals verlengd, Achterlijf slank, een weinig plat; mannelijke genitaliën 



