XII. PEDICIA. 387 



dik, zeer samengesteld; eierbuis van het ? klein, spits toeloopend. Schenen 

 met doornachtige eindsporen; voetballen duidelijk. Vleugels in de rust half 

 uitstaande; hulpader in 't midden en vóór den oorsprong der radiaal-ader 

 door een d warsadertje met de subcostaal-ader verbonden; subcostaal-ader aan 

 't einde in den voorrand ingewricht en even te voren door een dwarsadertje 

 met de radiaal-ader verbonden ; radiaal-ader in 't midden der vleugellengte uit 

 de subcostaal-ader ontspruitende, in 't midden van hare lengte gevorkt; de 

 daardoor gevormde vorkcel sterk opgebogen; de eerste subcostaal-cel aan hare 

 basis zeer breed, aan 't einde sterk versmald; cubitaal-ader ongevorkt, kort, 

 rechtstreeks uit de radiaal-ader of wel uit haren ondersten arm voortspruitende ; 

 middeldwarsader vrij lang; schijfcel vijf hoekig, drie aderen naar den vleugel- 

 rand uitstootende , waarvan de bovenste in eene driehoekige, langgesteelde 

 vorkcel eindigt; achterd warsader scheef, tegen den achterhoek der schijfcel in- 

 gewricht ; posticaal-, anaal- en axillaar-ader recht. 



Tot dit geslacht behoort eene enkele soort, die door hare grootte en de 

 fraaie teekening harer vleugels uitmunt ; zij is bij ons onder de zeldzaamheden 

 te rekenen] volgens Schiner leeft de larve in het water. 



Pedicia rivosn Linn. — Syn. Tipula rivosa, Linn. Fn. suec. 1738; De G. 



Ins. VI. 341. 2. pi. 19. fig. 1 ; — Limonia rivosa, Meig. Klass. I. 62. 23. 



pi III. fig. 14; — Limnobia rivosa, Meig. Syst. Beschr. I. 118. 1; Macq. 



Dipt. n. Fr. 90. 1 ; Zett Ins. lapp. 832. 1 ; Schumm. Limn. Sil. 191. 



61; — Pedicia rivosa, Latr. Gen. Crust. IV. 255; id. Cons. gén. 379. 



442 Macq. Suit. I. 92. 1 ; Zett. Dipt. Scand. X. 3800. 1 ; Schiner, Fn. 



austr. II. 527; — Tipula triangtdaris , Fabr. Ent. Syst. IV. 236. 10; id. 



Syst. Anti. 27. 14. 1). 

 25 — 26 mm. — Voorhoofd en thorax lichtgrijs; aangezicht en sprieten rood- 

 bruin ; palpen bruingeel, aan 't einde donker. Op den thorax drie bruine 

 langsbanden, de middelste door eene soms lichtere, soms donkerder lijn ge- 

 deeld ; de zijbanden van voren in eene groeve eindigende ; borstzijden geelachtig 

 grauw; schildje en eene vlek ter wederzijde er van geel; achterrug lichtgrijs, 

 aan de kanten roodachtig. Achterlijf lichtgeel of bleek geeigrauw, met breeden, 

 donkergrauwen , ter wederzijde nog donkerder gezoomden rugband; de laatste 

 ringen, vooral bij het J, zwartbruin ; mannelijke . genitaliën roestkleurig of 

 geelachtig; de zijkleppen dik en gewelfd, van boven met twee hoeken, waar- 

 van de voorste een opwaarts gebogen doorntje en de achterste een goudglanzig 

 haarbosje draagt; eierbuis van het $ lang en spits. Pooten bruingeel; de heupen 

 lichtgrijs ; de spits der dijen en schenen, alsmede de tarsen bruin. Kolfjes bleek- 

 bruin met donkeren knop. Vleugels bijna glasachtig, met eene donker bruin- 

 gele ot zwartbruine teekening, die aan het begin der wortelcellen een aanvang 



1) In de oude Fabriciaansche collectie zou, volgens Meigen, onder het opschrift 

 «Tipula rivosa» Tip. varipennis Meig., volgens Staeger Tip, vitlata Meig. zijn ge» 

 plaatst; 



