410 IX. TIPULIDAE. 



XXIX. EPIIELIA Schiner (Wiener Ent. Monatschr. VIL 222). PI. XII. fig. 14. 



Van liet vorige geslacht onderscheiden door kortere sprieten, die geene 

 korte beharing, maar alleen uitstaande borstels hebben; de wortelieden 

 dikker; de schaftleden in den beginne rondachtig, verder al kleiner en tevens 

 langer en dunner wordende. Pooten fijn behaard. Vleugels breed, in het ader- 

 beloop grootendeels met Moptera overeenkomende en evenzeer met eene dwars- 

 ader midden door de tweede wortelcel; somtijds is er eenig spoor van een 

 dvvarsadertje tusschen de subcostaal-ader en de radiaal-ader; de posticaal-ader 

 is aan het einde niet naar beneden omgebogen; de axillaar-ader gaat vóór het 

 eind een weinig opwaarts en buigt zich vervolgens weder naar den vleugel- 

 rand; somwijlen is aan deze buiging een aanhangend adertje te zien. 



Zes Europeesche soorten, die zeldzaam zijn en van wier gedaantewisseling 

 niets bekend is. Eene van haar is inlandsch. 



Ephelia marmorata Meig. — Syn. Limnobia marmorata, Meig. Syst. 

 Beschr. I. 121. 5; Zett. Ins. lapp. 833. 3; id. Dipt. Scand X. 3811. 

 2 ; — Ephelia marmorata, Schiner , Fn. austr. II. 550 ; — Limonia ma- 

 culata, Meig. Klass. I. 61. 20; — Limnophïla guttata, Macq. Suit. I. 97. 7. 1) 

 7 — mm. — Geelachtig aschgrauw. Sprieten een weinig langer dan de 

 kop; de beide wortelieden bruinachtig; de schaftleden aanvankelijk geel, ver- 

 volgens donkerbruin; palpen donkerbruin. Thorax met onduidelijke donkere 

 langsstrepen. Achterlijf bij het J geel met bruine insnijdingen en zij randen ; 

 genitaliën geel; de tangarmen lang en recht; bij het $ het achterlijf meer 

 bruin ; eierbuis lang en spits. Pooten geel ; de spits der dijen en schenen , 

 alsmede de laatste tarsenleden donkerbruin. Kolfjes bleekgeel, de knop van 

 boven donker. Vleugels bijna glasachtig, aan den wortel en voorrand met 

 eenige gele tint, langs de aderen met tallooze lichtbruine stippen en aan den 

 voorrand met vier of vijf grootere bruine vlekken, waarvan er een aan de 

 worteldwarsader, een op de basis der radiaal-ader en de overigen op de uit- 

 monding der voorste langsaderen liggen; voorts de dwarsaderen vlekkig bezoomd 

 en eene vlek op de buiging der axillaar-ader. 



Zeldzaam ; bij Utrecht en te Driebergen , in het najaar (SixJ ; ook aan den 

 Hoek van Holland , in September (Piag.). 



De overige soorten van dit geslacht, EjjJi. milt aria Egg. , apicafa Löw, 

 mundata Löw , spoliata Löw (— marmorata Schumm.) en decor a Hal. , missen 

 allen de bruine stippen op de langsaderen der vleugels. Het zijn meest berg- 

 soorten, en er bestaat dus weinig kans dat zij bij ons voorkomen. 



1) Ofschoon Macquart Limnophïla guttata niet in zijn geslacht Idioptera heeft opgenomen 

 en haar dus geenszins de dwarsader tusschen de discoidaal- en de posticaal-ader toekent, 

 komen al de overige kenmerken te zeer overeen, om zijne soort niet als synoniem 

 met Eph. marmorata te beschouwen en aan te nemen dat hij eenvoudig de bedoelde 

 dwarsader heeft overzien. 



