XXX. DACÏYLOLABIS. 411 



XXX. DACTYLOLABIS O. Sack. (Proc. of the acad. of nat. se. of Phila- 

 delphia, 1859. 240). PI. XII. fig. 15. 



Dit geslacht, aanvankelijk op Noord-Amerikaansche Tipuliden gegrond, bevat 

 cok eenige soorten meerendeels uit Zuid-Europa. 



De soorten onderscheiden zich reeds dadelijk van die van het geslacht 

 Limnophila in beperkten zin (zie hierna n°. XXXIII) door gevlekte , breede 

 vleugels, van die der geslachten Epiphragma , Eutonia en Poecilosiola , 

 doordien de vlekken zich alleen aan den voorrand en op de vertakkingen der 

 aderen vertoonen. Overigens is bij Dactylolabis de kop naar achteren sterk 

 verlengd, terwijl te gelijk de hals van den steil gewelfden thorax zeer vooruit- 

 steekt , waardoor de kop als gesteeld schijnt. De aangezichtssnuit is langer dan 

 de kop. De mannelijke genitaliën zijn van eigendommelijken vorm; het basaal- 

 stuk is aan den wortel eenigszins afgesnoerd ; de tangarmen zijn lang, smal 

 en opgericht , eenigermate op de tang eener Forficula gelijkende , en er steken 

 nog andere slankere organen uit; de eierbuis van het $ is matig lang met 

 rechte spits. Bij het <$ van sommige soorten is de voorrand der vleugels ter 

 plaatse van de randvlek in 't oog vallend verbreed. Het aderbeloop levert 

 geene belangrijke verschillen met de bovengenoemde geslachten op ; de tweede 

 wortelcel is niet door eene dwarsader gedeeld; de buitengewone dwarsader 

 tusschen den voorrand en de hulpader ontbreekt; de achterdwarsader is vóór 

 het midden van de onderste grens der schijfcel, bij sommige soorten zelfs aan 

 de basis dier cel ingewricht. 



De acht Europeesche soorten, waarvan er nog geen bij ons gevonden is, zijn 

 van onderscheidene grootte (4,5 — 1 8 mm.) en van hare gedaantewisseling is niets 

 bekend. Van D. transversa Meig. is de herkomst onzeker. D. sexmaculata Macq. 

 is uit het noorden van Frankrijk; zij is 9 mm. lang, donker aschgrauw met 

 zwartachtige sprieten en vier donkere langslijnen over den thorax; heupen en 

 dijen roodgeel; de dijen met zwarte spits; schenen en tarsen donker; vleu- 

 gels met zes donkere vlekken aan de basis der cellen. D. gracilipes Löw, 

 die in Duitschland voorkomt en die ik door de goedheid van den Heer Victor 

 Von Roder te Hoym heb leeren kennen , is iets kleiner (7 — 8 mm.) ; de 

 vlekken der vleugels bepalen zich tot eene aan den wortel der radiaal-ader, 

 een paar stippen aan het eind der subcostaal-ader en aan het eind der beide 

 armen van de radiaal-vork, benevens eene donkere omzooming der dwarsaderen. 

 De overige Europeesche soorten behooren allen tot de zuidelijke Fauna. 



XXXI. EUTONIA V. d. Wulp (Tijdschr. v. Ent. XVII. 147). PI. XII. fig. 16. 



Aangezicht in een korten snuit verlengd ; achterhoofd mede sterk verlengd ; 

 oogen langwerpig rond ; palpen omgebogen , kort en dik ; het laatste lid korter 

 dan het voorgaande. Sprieten een weinig langer dan de kop; hpt eerste lid 

 groot, cylindrisch ; het tweede bekervormig; de vier of vijf volgenden rondachtig ; 

 de laatsten dun en met uitstaande borstelharen. Thorax hoog gewelfd; ter 



