444 XI. STRATIOMYIDAE. 



waarvan de derde echter den vleugelrand niet bereikt ; de onderste dezer 

 aderen is op merkelijken afstand van de middelste wortelcel ingewricht. 



Gedaantewisseling onbekend. 



Van de beide soorten tot dit geslacht behoorende, is er een inlandsch. 



Actina tibialis Meig. — Syn. Beris tibialis, Meig. Syst. Beschr. IL 0. 2. 

 pi. 1'2. fig. 8; Macq. Suit. I. 232. 2. pi. 5. fig. 15; Löw, Stett. Ent. 

 Zeit. 1846. 304. 8; — Actina tibialis, Schiner, Fn. austr. I. 25. 



4,5—6 mm. — Oogen zoo goed als naakt. Sprieten langer dan de kop, 

 zwart; de beide wortelleden en de binnenkant van het derde lid meestal 

 geel. Voorhootd metaalachtig zwart, boven de sprieten met witte vlek. Thorax 

 en schildje metaalgroen; de doornen van het schildje geel, gewoonlijk slechts 

 ten getale van vier aanwezig. Achterlijf paarsachtig zwart, in 't midden met 

 gele doorschijnende vlekken, die vooral bij het ? groote uitbreiding krijgen. 

 Pooten geel; de spits der dijen, de achterschenen en de vier laatste leden der 

 achterste tarsen donkerbruia; voortarsen geheel zwart. Kolfjes geel. Vleugels 

 geelachtig grauw, met groote donkerbruine randvlek. 



Nu en dan bij den Haag , in Juli en Augustus , en ook aan de Vogelenzang 

 gevangen (V. d. W.); op de Gliphoeve (V. V.) en onder Wassenaar (Piag.). 1) 



III. ACANTIIOMYIA Schin. (Wien. Ent. Monatschr. IV. 2). 



Ook dit geslacht komt in de meeste kenmerken met de beide vorigen 

 overeen, en meer bepaaldelijk met Actina wat het aderbeloop der vleugels 

 betreft; de oogen zijn behaard en stooten, even als bij Bern, op het voor- 

 hoofd der mannetjes te zamen; de palpen zijn klein en onduidelijk; het 

 schildje heeft van vier tot zes doornen; het achterlijf is breeder dan de 

 thorax en van boven zeer gewelfd; het eerste lid der achtertarsen is niet 

 verdikt. 



Gedaantewisseling onbekend. 



Dit geslacht is door Schiner opgericht voor Beris dubia Zett. (Ins. lapp. 

 512. 1 en Dipt. Scand. 1. 131. 1), die in Noorwegen, maar ook elders in 

 Europa voorkomt, doch bij ons nog niet is aangetroffen. Zij is 8,5—11 mm. 

 lang, glanzig zwart, met iets blauwen gloed; de pooten bruin, met lichtere 

 knieën en tarsen ; de kolfjes witachtig en de vleugels donkergrauw met duidelijke 

 randvlek. 



IV. PACIIYGASTER Meig. (111. Mag. II. 266). PI. XIV. fig. 4 en 5. 

 Sprieten korter dan de kop, dicht bij den mondrand ingewricht; de beide 



1) Do andere soort van dit geslacht (Actina nitens Latr. = Beris mgnpes, femorahs 

 on llavofemorala Meig), van ongeveer dezelfde grootte., heeft dicht behaarde oogen, 

 het schildje met zwarte doornen en liet achterlijf eenkleurig paarsachtig zwart ; do 

 vleugels van het g zijn zwartachtig. 



