52 



15de august fyrr halvvaksne jyplingar byrjar knalla på alt som hev 

 vengjer, og mang ein liten vadar hev eg funne skamskoten ute på 

 Rev-tangen. Men til lukka for fuglen vert han snart so sky at det 

 mest er uråd å koma både på kikkart- og skothald. 



Ved ei fredlysing av heile Rev-tangen og alt land kring Orre- 

 vatne og Horpestad-vatne som ligg tett attmed, vert ikkje berre 

 ruge-fuglane verna, men flyttfuglane fær ogso ein nokolunde roleg 

 kvilestad på reisi, og ein trygg plass å sokja til når dei vert for- 

 fylgde på andre kant av Jæren. Som kjendt kvildrar det med fugl 

 på Reve i flytt-tidi, og for at dei kunde få ro, vilde sjølvsagt kvær 

 dana jeger vera einig i at den jakt ein nok kunde driva på hare 

 laut det vera slutt med for fuglane si skuld. 



Det ideelle vilde vera at ikkje berre dei nemde stader vart 

 freda, men ogso andre luter av Jæren som enno hev (eller hadde) 

 eit forvitnelegt fugleliv, soleis Gruda-vatne og Skads-myri. I Gruda- 

 vatne hadde eg sumaren 1919 høve til millom anna å undersøkja 

 fleire reir både av topdykker (Colymbus cristatus L.) og sot-høna 

 (Fulica atra L.); men sumaren 1920 var der, etter kva dei fortalde 

 meg, ikkje eit einaste reir av desse slagi, og det var ei uttapping 

 dei held på med skuld i. Um dei nemde fuglar seinare vil finna 

 seg tilrettes i Gruda-vatne er uvisst. Men som vel er ser det ut 

 som um top-dykkaren ogso klarer seg i Orre-vatne, enda han der hev 

 vorte noyd til å leggja reiret heilt ope på grundt vatn, ja, jamvel 

 på turt land, avdi der ikkje er høvelege røyr-vokstrar til å løyna 

 reiri i. Desutan rugar han ogso i Søilands-vatne. 



Etter som folk segjer vil det ikkje vara mange åri fyrr amerikanske 

 motor-plogar ruUar burt etter Skads-myri der det enno finst høve- 

 lege rugestader for ender, sot-hønor, bekasinor (Gallinago major 

 og G. gallinago) og brus-hanar (Machetes pugnax), og vår og 

 haust råkar ein her mang ein flytt-fugl. — Turrleggjingi av myri 

 kjem til å gjeva mangfoldige mål åker og eng, so der er nok ikkje 

 von um at ho kann få liggja urørd 



Les ein kva konservator Schånning i „Norsk jæger- og fisker- 

 forenings tidsskrift" nr. 1 for 1918 um Dovrefjells fuglefauna, so 

 ser ein at det ikkje berre er på Jæren at fuglen treng vern. — 

 Schånning skriv: „ men tidene skifter, og selv gamle Dovre- 

 fjell er nu ifærd med at skifte ham. Fra ende til anden kløver nu 

 allikevel Dovre-banen ubarmhjertig Fokstumyren i hele dens længde 

 uten hensyn til dens fjærede beboere, med uttørrende grøfter på 

 kryds og tvers gjennem stok- og krikændernes sivkranste myrhuller. 



