201 .ToSEPHl Ventirou 



1 4. Sit C B A fundus alvei a verlicali declinnns angiilo (p. 

 Sit U/^=:rt altitndo aquae per alveum aequabili motu latae^ 

 ducaturque per b recta cba fundo parallela. Ubicuinque aqua 



C - 



aequabiliter fliiet, ejus superficies recta cba terminabilur. Si- 

 cubi vero aut ex objeclo impediinenlo ^ ant ali:i quavis de cau- 

 sa aequibiliias lollauu', et acpiae fluentis altitude vel supra re- 

 ctam cba assurgat, velut in P, ut sit AP = /i major quam a, 

 vel infra depriiuatur, velut in Q,utsitAQ = /i minor quam 

 r?; ordinatae ad curvam P/7, vel Q^, quaruni utraque per ae- 

 quationem (G) repraesentalur, ad valorem y = a eo propius 

 accedent, quo longias ab origine A discedimus, ita tameu ul 

 valorem ilium a altingere nuniquam possint; nequit enim es- 

 se y=.n, nisi fiat ,r intinita. Itaque curvae P/?, Q// ad rectam 

 cba quasi ad asymptolou vergunt. Unde intelligitur perturlia- 

 tiones motus aequabilis aquae altitudinem immutantes non in 

 ea seclione consistere , ubi motus orta est perturbatio , sed sur- 

 sum indefinite propagari, sic lamen, uti pauUalini imminuanlur, 

 et differentia y — a ita demuni attenuelur, ut sub sensus non 

 cadal . 



15. Ceterum aequatio ilia (G), quae curvas P/j, Q<7 raprae- 

 sentat, implicaiior est quam ul facile tractari possit, nisi in 

 commodiorem formam vertatur, undeetfigura curvae distiuctius 

 appareat, et ordinatae y cuivis abscissae x respondentes expe- 

 ditins supputenlur . Id vero succcdit , si perturbatio prae aquae 

 allitudine valde tenuis fueritj ita ul h — a, eoque magis y — a 

 quantilates sint perexlguae. Nam in secundo aequationis mem- 



bro, neglectis ceteris, relineri potent terminus A log. — ,et 



aequaiio (G) in banc verli muko concinniorem 



