23 



Een en ander over zwanen en ganzen op Gooilust 

 te 's-Graveland 



DOOR 



F. E. BLAAUW. 



Met een afbeelding. 



Steecls heb ik een groot aantal watervogels gehouden en vele 

 soorten heb ik gefokt. Eenige soorten fokken geheel regelmatig en 

 zijn als het ware huisdieren geworden, andere echter zijn altijd 

 onzeker, zoodat zij het eene jaar fokken en het andere niet; dik- 

 werf ook fokt één paar eener soort naar wensch, terwijl een ander 

 niet wil voorttelen. 



Tot de onzeker fokkende soorten behoort de trompetzwaan 

 (Gygnus buccinator) uit centraal Noord-Amerika. 



Het zal ongeveer 14 jaar geleden zijn, dat een Engeische han- 

 delaar mij drie zwanen van deze soort aanbood met het bericht er 

 bij, dat hij ze van den Zoologischen tuin te London teruggekregen 

 had, omdat men daar meende dat het bastaarden waren. Volgens 

 hem waren het echter zonder twijfel jonge trompetzwanen. Ik liet 

 de zwanen op zieht komen, en daai- bastaarden van Gygnus olor en 

 Gygmis buccmator mij toevallig bekend waren en de gezonden vogels 

 niet daarop geleken, zoo accepteerde ik het drietal, dat ook ik voor 

 jonge trompetzwanen hield. Zij waren grijs en wit gevlekt, met 

 lichte pooten en rose en zwart gevlekte bekken ; toen ik ze een 

 jaar had, waren zij wit met z warte bekken en zw arte pooten, 

 zooals trompetzwanen behooren te zijn. 



Na een jaar of drie waren twee dier zwanen gepaard en maakten 

 een groot nest aan den waterkant. Zes eieren werden gelegd en 

 zes jongen kwamen uit. Deze jongen hadden hetzelfde körte, vast- 

 aanliggende dons, dat ook donsjongen van Gygnus riuisiciis en Gygnus 

 beiüickii dragen ; zij waren opvallend klein voor jongen van zulke 

 groote vogels. 



De nekjes werden dadelijk stijl omhoog gehouden, zooals de oude 

 vogels dat doen. 



Eerst groeiden zij maar langzaam en drie van de zes stierven, 

 maar daarna ging het snel en in 't najaar waren het groote grijze 



