37 



Acianisme, een gelé verkleuring van groene veeren. Dit gaat 

 dikwijls gepaard met albinisme, o. a. bij de pimpel- en koolmees, 

 die dan geheel wit zijn, behalve de romp, die fraai kanariegeel is. 

 IsabeUisme, een naam die zichzelf verklaart. Isabelkleurige 

 varieteiten komen, zooals uit de navolgende lijsten blijkt, veel voor. 

 IsabeUisme kan gedeeltelijk of volkomen zijn. 



Leucochroisme. In lateren tijd heeft men de uitdrukking 

 albinisme wel beperkt tot gevallen waarin de witheid van enkele 

 of verscheidene veeren het gevolg is van een kwetsing der pulpa, 

 en het eigenlijke albinisme, in den zin dien wij eraan hechten, 

 leucochroisme genoemd. 



Allochroisme. Dezen naam geeft men wel eens aan een 

 kleuring die zieh kenmerkt door witte vlekken of strepen, zooals 

 bv. bij Merula torquata. Bij sommige vogels komt het, vooral bij 

 jonge exemplaren, vrij veelvuldig voor, dat de vleugels, de staart 

 of beide van witte strepen voorzien zijn, die met het ruien verdwijnen. 

 Dit is door Arrigoni degli Oddi onder anderen waargenomen bij de 

 meerls en door hem onder den naam urozonatura en uro- 

 p t e r z n a t u r a beschreven (Manuale di Ornitologia italiana, p. 91). 

 Geraiochroisme. Dit is de witte verkleuring als gevolg des 

 ouderdoms. 



Thans ga ik over tot de bespreking der mij bekende gevallen 

 van heterochrosis bij in Nederland waargenomen vogels. Veel is 

 hierover niet geschreven. In het Journal für Ornithologie van 1890 

 geeft de bekende Paul Leverkühn onder den titel „Ueber Farben- 

 varietäten bei Vögeln" een overzicht van de gevallen van kleuraf- 

 wijking door hem gevonden in de musea van Artis, van de Rotter- 

 damsche Diergaarde, en van Leiden, en in de particuhere verzamelingen 

 van den Heer van Wickevoort Crommelin te Haarlem en den Heer 

 CoENRAADT to Zwolle, op eou reis door Nederland in 1888. H. Koller, 

 destijds préparateur van Artis, vermeldt kleurafwijkingen in zijn 

 artikel „Kaamlijst van in den vrij en natuurstaat waargenomen 

 vogels" in het Feestnummer van 1 Mei 1888, uitgegeven door het 

 Genootschap Natura Artis Magistra. Een zeer belangrijke bron voor 

 onze kennis der kleurafwijkingen zijn de jaarlijksche waarnemingen 

 verzameld door de Heeren Albarda, Snouckaert van Schauburg 

 en VAN OoRT. 



Ik ga dan over tot de mededeeling der verschillende gevallen van 

 heterochrosis in ons land, die ik heb kunnen vinden. Dat de lijst 

 voUedig is, zou ik allerminst willen beweren; in particuhere ver- 



