74 



held wat gedrukt gevooldo in dit mooio maar sombere landschap. 

 Ik wandelde in den laten namiddag längs een borgstroom die in 

 Loch Earn uitmondt, toen ik plotseling op een rotsblok midden in 

 de rivier een mannetjeswaterspreeuw zag, van den Engelschen 

 vorm, beschreven onder den naam Cinclus cinclus hritannicus. Bij 

 mijn nadering vloog de vogel op, ofschoon mij later bleek dat de 

 waterspreeuw volstrekt niet schuw is. Zijn vlucht deed mij sterk 

 aan den ijsvogel denken; later trouwens bij hot nalezen van Nau- 

 mann vend ik dat deze nadrukkolijk op de overeenstemming tusschen 

 de beide vogels wijst. Soms liet de vogel een geluid hooren dat in 

 mijn ooren klonk als durk! durk! Hij zwom en dook in alle rich- 

 tingen, met den stroom mede of tegen den stroom in. Het duiken 

 scheen zonder eenige krachtsinspanning te gaan; inderdaad, het 

 leek meer op een wegzinken dan op een opzettelijk wegduikun! 

 Na een poos zette de vogel zieh op een steen midden in de rivier, 

 onder een struik. Wei een kwartier lang nam ik hem van nabij 

 door mijn kijker waar. Hij stond zijn avondtoilet te maken en stoorde 

 zieh niet in het minst aan mi] ne nabij heid — ik stond op een afstand 

 van hoogstens acht el. Terwijl hij daar zoo zijn veeren gladstreek 

 en de vleugels rekte, kwam plotsehng een ander mannetje aange- 

 vlogen en zette zieh op een steen vlak bij hem neer, in zeer uit- 

 dagende bonding, voortdurend het lichaam voorwaarts en beneden- 

 waarts buigend. Op eens vlogen zij op elkaar af; een korte 

 schermutseling volgde en dra vlogen ze achter elkaar het water 

 over. Op hetzelfde oogenblik vlogen uit den oever een tweetal ejffener 

 gekleurde exemplaren op, en alle vier verdwenen snel uit mij ne 

 oogen. Een heerlijk schouwspel ! 



IV. K u i f 1 e e u w e r i k {Galerida cristata). 



Het artikel van den Heer de Meyere in Ardea I, geeft mij aan- 

 leiding tot een paar opmerkingen over den kuifleeuwerik. 



Zooals genoemde Heer opmerkt, vermeldt Albarda onzen vogel 

 als broedende gevonden in Groningen in de veenkoloniën. Deze be- 

 perking van het broedgebied tot de Veenkoloniën is niet in over- 

 eenstemming met den huldigen stand van zaken, want men vindt 

 de kuifleeuweriken, winter en zomer, door de geheele provincie 

 waar het terrein voor hen geschikt is. In de stad Groningen houdt 

 zieh aan elk van de groote toegangswegen tot de stad, behalve 

 den drukken Harenerweg, het geheele jaar door een paartje op. In 



