188 



totMiaiiic van (1<mi zwarton specht te nii(l(1<'n der monscholijko cul- 

 turn- k nil IK '11 Ixîwijzen, maar dan diondo daannudo gepaard te gaan 

 eenc afnanie der zwarto spechten in do eenzame wouden en ge- 

 hergton, waar deze roofdieren zeker veelvuldiger voorkomen. 



Veel eerder zal liet feit van invloed zijn, dat in streken waar 

 een vogelsoort niet zeldzaam meer is of wordt en waar de vogel- 

 bescherming gehuldigd wordt, de menscli minder vijandig tegenover 

 zulk een diersoort optreedt, en zniver ornithologisch gesproken is 

 dan ook de vogelbescherming reeds daar ons aller aandacht waard, 

 waar zij waakt voor het v o o r t b e s t a a n d e r s o o r t e n. 



Zeker is ook de toename der grove dennenbosschen van groot 

 gewicht en het feit dat deze ook in ons land meer gespaard wor- 

 den en aangeplant, zal stellig in de toekomst de vestiging van P. 

 viartiiis ten onzent ten goede komen. 



Bkehm vertelt ons hoe in de buurt van zijn geboorteplaats Ren- 

 thendorf omstreeks 1830 de zwarte specht verdween, omdat het 

 zware dennenhout (want in dunne boomen kan deze specht we- 

 gens zijne grootte niet nestelen) er geveld werd, en deze pas om- 

 streeks 1870 terugkeerde, toen een jonger dennenbosch weer zwaar 

 genoeg geworden was om den zwarten „Waldhahn", zooals hij wel 

 genoemd wordt bij onze oostelijke naburen, te herbergen. 



Het is dan ook voor onze avifauna een verblijdend teeken des 

 tijds, dat men allerwege de neiging ziet aangroeien om oude bos- 

 schen en buitenplaatsen voor den bijl te sparen en naast de ont- 

 ginning der woeste gronden ook zorg ziet dragen voor het behoud 

 van het bestaande, zij het ook gedeeltelijk woest. Onze natuur, 

 ons hollandsch landschap, wordt er veelzijdiger en rijker door. 



Gaan wij nu eens na in hoeverre de aanwezigheid van den 

 zwarten specht voor ons oeconomisch van belang is, zoo zoude de 

 houtteeler aan de hand van wat een autoriteit als Brehm ') hem 

 vertelt, een bedenkelijk gezicht kunnen trekken. 



Deze grootste onzer spechten schijnt met zijn sterken snavel 

 zelfs in staat, gave dennenboomen uit te boren om er zijn nest- 

 holte in te maken. Daartegenover staat, dat hij, zelfs al wordt het 

 nest verstoord, er op gesteld is elk jaar dezelfde woning te be- 

 trekken, terwijl hij in een grooten omtrek geen soortgenoot duldt 

 en de eigen jongen uit zijn gebied verdrijft, zoodat in een groot 



■1 ) Rhkiim's Tii'ih^licn A. AiiH. V»\. VITI 1.1. i/.. 110-''..!:.. 



