189 



bosch fBiîEHM sproekt van ± 600 H.A.) slechts ceii cnkclo l)oom 

 door den specht wordt vernield. 



Wanneer wij verder nog vernemen dut do zwarte specht met 

 vooiiiefde de oude stobben van afgezaagde boomen onderzoekt en 

 van insekten zuivert, waarbij hij vooral de larven van den voor 

 den boschbouw gevaarUjken Hylobiiis abietis vervolgt, en daarnaast 

 Visart de Bocaemé ons mededeelt hoc hij in de belgische bosschen 

 steeds is waargenomen, wanneer zij van den nonvHnder {Liparis 

 monacha) te lijden hadden, dan kunnen wij gerust aan P. martins 

 een hem passende woning gunnen en ons verblijden over zij ne 

 aanwezigheid. Deden wij dit reeds uit oeconomische overwegingen, 

 veel eerder nog zullen wij dezen fraaien, merkwaardigen vogel om 

 aesthetische redenen ons als bewoner onzer bosschen wenschen. 



Het was in den namiddag van den 2den October 1913, een dier 

 schitterende herfstdagen, waaraan dit najaar zoo rijk was, dat ik 

 op het landgoed „Aardenburg" onder Doorn (prov. Utr.), terwijl ik 

 buiten, achter het huis zat te schrijven, plotseling opgeschrikt werd 

 door een eigenaardig geluid dat in de onmiddelijke nabijheid van 

 het huis, uit een circa 80-jarig dennenbosch weerklonk. Ik begreep 

 dadelijk dat ik hier met een zeldzamen vogel te doen had, ging dus 

 ZOO spoedig mogelijk een kijker halen, om, weer buiten gekomen 

 op circa vijftig meter van het huis, aan den stomp van een afge- 

 zaagden den, het wijfje van den zwarten specht te ontwaren. 



De gitz warte vogel ghnsterde bij elke beweging in het zonlicht 

 on het hel-karmijnroode driehoekje op het achterhoofd gaf hem 

 met de bonding van nek en kop direct het typische spechten-voor- 

 komen. De sterk« staart, die mij in verhouding langer toescheen 

 dan die van andere spechten, werd behendig als stut gebruikt, tel- 

 kens als de vogel met zijn krachtigen bleekgroenen snavel een 

 stuk boomschors van den stob trachtte af te rukken, terwijl het 

 parelgrijze oog nauwkeurig toezicht hield op de insectenvondst, 

 die telkens tusschen schors en hout zichtbaar werd. 



Eens trok hij zulk een groot, dik stuk schors los, dat hij er bij- 

 kans mee achterover tuimelde. Het dier was — gelijk men dit bij 

 do meeste schrijvers bevestigd vindt — zoo verdiept in den arbeid 

 dat het alle schuwheid scheen te laten varen. Slechts nu en dan 

 werd het werk onderl^roken om met langgerekten hals, opstaande 

 kopvederen en opengesperden snavel een langgerekt, halffluitend 

 half krijschend „klihä, klihä!" te doen hooren, een geluid dat aldus 

 door Beehm zoer juist omschreven wordt en 't welk zieh eenigs- 



