140 



ziiis huit iiaiiliuorni als ecu lluityiy;naal waanncdc iriiiainl in lict 

 bosch ocn motgezul terugvinden wil. De interval der klanken in 

 ongeveer eon terts. 



Het was morkwaaidig lioe diclit ik den vogel naderen kon en 

 gewapend met een „zeiss" waren dan ook, bij de goede bclichting 

 aan een helderon herfstmiddag eigen, de fijnste details waar te nemen. 



Een schitterenden aanblik leverde de giinsterende gitzwarte vreem- 

 deling op daar midden in het kleurrijk onderhout van 't oude den- 

 nenbosch, scherp afgeteekend tegen het bruin van naald- en blader- 

 dek en het schitterend groen der doorschemerende moskussentjes. 



De geheele stob werd van den bast ontdaan en als boschbouwer 

 wetend, wat voor ongerechtigheden daarin huizen, kon ik niet anders 

 dan met vreugde den ijverigen specht taegroeten en wenschen dat 

 hij spoedig burger worde in ons dennenwoud. 



Toon ik nog dichter bij wilde komen maakte ik het te bout — 

 de afstand zal nauwelijks 15 passen bedragen hebben — en met 

 een welluidend kirr! kirr! klük! klük! — een echt spechtengeluid, 

 doch zachter en melodieuser dan dat van den groenen specht, vloog 

 de vogel op naar den naastbij zijnden den, waartegen hij aanhaakte, 

 zooals het de spechten doen. 



"Waar ik mij doodstil hield, vloog zij spoedig weer op den grond 

 en bij dit neervliegen viel vooral de eigenaardige vlucht van P. 

 martius waar te nemen, zooals Brehm die beschrijft en Hesse ze 

 in herinnering brengt (in zijn hierboven aangehaald artikel), welke 

 veeleer aan de gaaienvlucht dan aan die der spechten herinnert. 



De rust was echter verstoord en langzamerhand verwijderde zieh 

 de fraaie vogel uit mijn gezichtsveld, nadat hij nog eenige malen 

 zijn fraaie vliegfiguren had doen zien, en zieh een behendige klau- 

 teraar betoond had tegen den roodbruinen bast der dennenmasten. 



Behoedzaam verliet ik het bosch, waaruit bij tusschenpoozen 

 het helderluidend „klihä" bleef weerklinken en mijn eersten gang 

 was naar den jachtopziener, om te verzoeken den „vreemden vogel" 

 met rust te laten en zoo hij hem ontmoeten mocht, den „raren 

 specht" niet als curiositeit te schieten. Gelukkig is mij in de plaat- 

 selijke bladen de lectuur bespaard gebleven: „Heden had N.N. het 

 zeldzame geluk eon zwarten specht te schieten, enz. enz." 



Mocht deze merkwaardige vogel spoedig zijn woonplaats vinden 

 in ons hollandsch bosch, dan is ons vogelrijke Nederland weer een 

 broedvogel riiker, — dat was de slotsom, het resultaat van mijne 

 waarneming. 



