147 



twee soorten komen nooit op zee voor, wel is dit het geval met 

 de soorten die nu behandeld worden. 



De ZwarteZee-eend, Oidemia nigra nigra (L.). Het grootste 

 aantal van deze eenden zag ik wel op 18 April 1912 op zee. Ze 

 waren toen midden in hun trektijd; reusachtige slierten tot 100 

 stuks, die alle naar het Noorden trokken, volgden elkaar steeds 

 maar op, met tusschenpoozen van éen, twee, hoogstens vijf minu- 

 ten. En dat ging zoo een groot gedeelte van den middag door! 

 Het was kalme zee, ieder golfje werd door de vogelrij precies 

 gevolgd. Zoo ontstond een slangachtige lijn en dikwijls heb ik 

 ondersteld, dat vele van de „waarnemingon van zeeslangen" van 

 af het strand, hierop zijn terug te brengen. 



Begin Augustus verschijnen ze reeds op de zee voor den water- 

 weg, om in September steeds talrijker te worden (zoo op 1 Sep- 

 tember 1912 een duizendtal voor 's Gravenzandej en eerst in April 

 gaat 't grootste gedeelte weer naar het Noorden. Jaist in voor- en 

 najaar zijn ze zeer talrijk, omdat dan vele Individuen längs onze 

 kust trekken naar hunne noordelijke broedplaatsen of naar zuide- 

 lijker streken. 



Maar ook in Mei zijn ze nog vrij talrijk en in Juni en Juli zijn 

 er altijd nog enkele (oude mannetjes of nog niet geslachtsrijpe 

 Individuen of beide?) 



Omdat ze in zee zoo moeilijk dicht zijn te naderen, is van het 

 hofmaken van de cfcf weinig te zien. Met een goeden kijker echter 

 heb ik wel kunnen waarnemen, dat ze elkaar woest achternazaten 

 waarbij het water hoog opspatte, en dat het cf laag op 't water 

 met uitgestrekte hals om het 9 heenzwom. 



's Winters met stormweer komen velen den waterweg op of 

 zoeken ze een beschutting achter de hoofden en dan zijn ze soms 

 heel dichtbij waar te nemen. Dan valt vooral de aardige teekening 

 van de jongen op, met grijze wangen en donkere kruin, zoodat ze 

 een donker kapje schijnen te bezitten. 



De Groote Zee-eend, Oidemia fusca fusca (L.), komt zeldzaam 

 voor. Alleen op 18 April 1912 zag ik ver uit de kust een vijftal 

 exemplaren. 



Toppe reend, Nyroca marila marila (L.) en B r i 1 d u i k e r , Nyroca 

 dangula clangida (L.), beide schuwe eendsoorten, komen natuurlijk 

 in het winterhalfjaargetijde ook voor, of op zee of meer naar binnen 

 toe. Talrijk kan ik ze echter niet noemen. 



De Eid e r e e n d , Somateria niollimrnw iiwU/.^.^iiixi (L.j. Op 20 Angus- 



