11 



klaarheid te komen. Het zij voldoende hier er op te wij- 

 zen, dat langzamerhand werd geconstateerd, dat zeer vele 

 soorten van deze afdeeling werkelijk eene metamorphose door- 

 loopen, en dat ze dan in den vorm een er „Zoëa' het ei 

 verlaten. Bij andere soorten trof men echter slechts eene 

 onbeduidende — , bij enkele in 't geheel geene metamor- 

 phose aan. 



Was dus het doorloopen van een' naupliusstadmm karak- 

 teristiek voor het meerendeel der Entomostraca , bij verreweg 

 de meeste Malacostraca podophthalmata kon het doorleven 

 van den ^öè'atoestand worden geconstateerd. 



Intusschen was de zoölogische wetenschap eene geheel 

 nieuwe phase ingetreden. In 1859 was „The Or'ujin of 

 species" verschenen , en de nieuwe ontwikkelingshypothese 

 reeds door velen omhelsd. 



Die hypothese leert o.a. , dat de ontogeneüsche ontwikke- 

 ling van een of ander organisme eene snelle en dikwijls 

 verkorte (en daardoor soms moeilijk herkenbare) recapitula- 

 tie moet zijn van zijne phylogenetische ontwikkeling. 



Is dit het geval, en vormt de klasse der schaaldieren 

 eene natuurlijke groep, (d. i. : zijn alle crustacca onderling 

 vencant) , dan moeten de hoogere vormen gedurende hunne 

 ontwikkeling de toestanden doorloopen, die ook bij de la- 

 gere worden aangetroffen , 't zij als voorbijgaande — , 'i zij 

 als blijvende vormen. 



In 1864 verscheen een merkwaardig boekje van de hand 

 van den genialen fritz muller, „Für Banom' getiteld. 

 Daarin worden tal van interessante door hem ontdekte fei- 

 ten — vooral op 't gebied der carcinologische embryologie — 

 medegedeeld , en met van ouds bekende daadzaken onder 

 een algemeener gezichtspunt gebracht. 



De schrijver ging van 't volgende idéé uit: Wanneer 

 alle crustacea stamverwant zijn , dan moeten zij ook alle 

 een natiplhissiadmm doorloopen ; want in den naupliusvorm 

 verlaten de laagste dieren dezer klasse het ei. 



