I. INLEIDIKG. 



Hoewel eerst in lateren tijd de vroeger tamelijk stiefmoe- 

 derlijk behandelde Crustacea een onderwerp van nauwgezet 

 onderzoek begonnen uit te maken , — toch kenden de na- 

 tuurvorschers der oudheid er wel enkele, vooral die welke 

 sedert onheugelijke tijden door den mensch worden ge- 

 nuttigd. ') 



De Middeleeuwen voegden natuurlijk niet vele nieuwe 

 waarnemingen bij die der oudheid. De 17^ eeuw was eigen- 

 lijk de eerste , waarin op dit gebied eens weer sprake was 

 van nauwgezet onderzoek, en niet alleen van gedachten- 

 loos naschrijven van wat anderen meedeelden. Zij leverde 

 ook voor de kennis der Crustacea veel nieuws op. Zoowel 

 gedurende de 17'^ als de 18e eeuw onderzochten ijverige 

 mannen, dorstende naar natuurkennis (ook naar „Gemüths- 

 und Augen-ergötzung") de dierenwereld met taai geduld. 

 Ook o)is vaderland kan onder hen verscheidene opnoemen : 

 de namen vau swammekdam ^) en leeuwenhoek ^) , van 



') Akistoteles {IImI. anim. IV 2) kende Platycarcinus pagiirus , 3Iaia , 

 Pinnotheres , Pag^trns Bernhardus , Palinurus , Homarus marikus , Asfacus 

 fluviatilis. 



'^) swAMMEEDAM (1637 — 1680) geeft in zijne Biblia naturaé" I p. 194 etc. 

 eene vrij nauwkeurige beschrijving van Pagurus Bernhardzts en ook zijne tee- 

 keningen (Tab. XIj zijn tamelijk juist. — In 't zelfde deel p. 86 geeft bij eene 

 bescbrijving en op Tab. XXXI eene afbeelding van Daphda, pulex. 



•*) LEEUWENHOEK, „A'rccuia naiurae." (1695). 



