Verlustigingen" afbeeldt; daarom noemde ik het dier Idotea 

 Slabberii. Bedoelde hij echter werkelijk dezelfde soort als 

 die waarvan ik hierboven de beschrijving' leverde, dan is 

 zijne voorstelling van de groote antennen geheel foutief. 



/. Slabberii heeft veel overeenkomst met /. tricuspidaia , 

 en nadert veel tot de jonge vormen van die soort, waarvan 

 SPENCE BATE & WESTWOOD op bl. 381 van Deel II van hun 

 meer aangehaald werk de groote antennen afbeelden. 



De verschillen bestaan hoofdzakelijk in 'i volgende. 



1°. De lichaamsvorm van /. tricuspidata is ovaal; I. Slab- 

 berii is overal even breed. Vgl. de figuur van SP. B. & w. 

 (II. p. 379) met mijne fig. 12 op PI. 1. 



2°. De groote antennae bereiken bij /. tricuspidata V2 > 

 bij 7. Slabberii omtrent '/a '^^^^ ^lo lichaamslengte. Het ba- 

 saalstuk bestaat uit zes leden , bij /. tricuspidata uit vijf. 

 Het flagellum telt vijf leden , dat van de vohvassen 1. tri- 

 cuspidata 20. Jonge exemplaren van laatstgenoemde soort 

 hebben wel is waar ook een uit een geringer aantal leden 

 bestaand flagellum ; maar in den toestand waarin het leden- 

 tal 5 zou kunnen bedragen, zijn zij veel kleiner dan mijne 

 objecten. 



6. Idotea linearis, Penn. 



SPENCE BATE & WESTWOOD , „ Britisk scssile-eyed Crustacea". 

 Il, 388. 



Gevonden: Aan 't strand van Rottum , Aug. 1873, en 

 ten N. van Ameland op eene diepte van 10 a 12 vade- 

 men. RITZ. BOS. 



Deze soort schijnt aan ons strand op verre na niet zoo 

 algemeen te zijn als /. tricuspidata. 



7. Asellus aquaticus. L. 



KARL DE GEER, „Abhandlungen zur GeschicJite der Insehten' . 



