78 



b. Wat betreft de organen van den bloedsomloop , hiervan 

 kan ik 't volgende meedeelen. Aselhis aquaticus sluit zich 

 in dat opzicht tamelijk nauw aan de Amphipoden aan. 



Bij deze laatste breidt het hart (rug-gevat) steeds zich 

 uit door de zes eerste segmenten van het pereiou, terwijl 

 er drie paar van klap vliezen voorziene spleten aanwezig 

 zijn in het tweede, derde en vierde segment. ') Nu is bij 

 de Isopoden (met uitzondering van Tanaïs) het ruggevat — 

 in verband met de vervorming van de aanhangselen van 

 het pleon tot ademhalingsorganen — meer naar achteren 

 verplaatst; zoo bevindt zich bij de vrouwelijke Entoniscus 

 Porcellanae het kogelronde hart in 't eerste segment van 

 het pleon. Bij het mannetje van Entoniscus cancrorum treft 

 men het aan in 't derde segment van diezelfde hoofdafdee- 

 ling des lichaams. In deze beide gevallen is dus 't cen- 

 traalorgaan van den bloedstroom geheel in 't pleon gelegen. 

 Bij andere Isopoden ligt nog een deel van 't ruggevat in 

 het pereion, en bij Asellus aquaticus strekt verreweg het 

 grootste gedeelte van dat orgaan zich in 't pereion uit. 

 Hier hebben wij dus eene aansluiting aan de Amphipoden. — 

 Toch wordt het hart naar achteren toe langzamerhand bree- 

 der. Het begint in het voorste deel van het tweede seg- 

 ment des pereions , en strekt zich uit tot in 't begin van 

 het laatste (groote) segment des pleons. De bouw van het 

 hart en ook de bloedsomloop zelf zijn meestal moeilijk waar- 

 neembaar. De huidbekleeding is nl. bijkans altijd donker 

 gepigmenteerd , en laat slechts zeer onduidelijk de inwen- 

 dige organen doorschemeren. Voor mijn onderzoek gebruikte 

 ik soms jonge' dieren van 1—4 dagen oud, die weinig of 

 in 't geheel niet gepigmenteerd zijn,, en soms de meest 

 doorschijnende oude exemplaren die ik kon machtig worden. 



') Zie FRiTZ MULLER, „Für Larwin" , S. 26. — Ik zelf vond dit steeds 

 bewaarheid zoowel bij Orchestia en Talitrus als bij Gammarus. Fritz Muller 

 spreekt (bl. 27) ook de bewering van frey & leuckaut {„Beitrüge zur Kennt- 

 niss wirhelloser Tkiere' S. 105) tegen, dat er 5 ostiën zouden voorkomen aan 

 't ruggevat van Caprella.) 



