82 



Wij hebben dus boven gezien, dat de arteriëele bloed- 

 stroom , die door de aorta naar den kop is voortbewogen , 

 twee takken uitzendt, een linker- en een rechtertak, en 

 dat elk daarvan zicli weer splitst in een' krachtig'er stroom 

 die naar de groote- en een zwakkeren stroom, die naar de 

 kleine sprieten zich begeeft. De grootste massa bloed echter, 

 uit de aorta in 't voorste gedeelte van 't hoofd gekomen , • 

 vormt een stroom, die zich naar de voorzijde ombuigt en 

 dan langs de buikzijde des diers zich naar achteren begeeft. 

 Deze bloedstroom omspoelt het zenuwstelsel en het darm- 

 kanaal, en beweegt zich beneden het ruggevat voort; ech- 



giebt indessen Falie wo es ziemlich willkürlicli wird, ob man von Blutgefassen 

 oder von Blutraumen sprechen will. Betrachtet man zB. den Blutlauf in der 

 Geissel der Antennen von Gammarus oder Asellus oder von Larven der Tiphe- 

 mera, so circiiliren die Blutkügelcben innerhalb eines so scliarf abgegrenzten 

 Raumes , der überdies dnrch eine mittlere Langssclieidelinie in eine arteriëlle 

 und venöse Halfte geschieden ist, dass man füglich von „Blutgefassen" reden 

 könnte, aber dergleichen isolirt, also in selbststandiger Eorm darzustellen , 

 gelingt durchaus nicht." — leydig had dus werkelijk de door mij hier ver- 

 melde tusschenschotten reeds ontdekt , maar hij heeft geen nader onderzoek 

 aangaande den bloedstroom in 't werk gesteld. 



De eenige auteur , die (echter zonder de tusschenschotten te vinden) den bloed- 

 stroom in antennen en pooten eenigszins juist afbeeldt en beschrijft, is zenker. 

 {„Be Gammari pulicis Fabr. historia naturali atqiie sangtmiis circuihc com- 

 mentatio. Zie de plaat, figg. W en X.) Echter zoude volgens zijne fig. W 

 in het tusschenschot van vele leden der pooten meer dan ééne opening moeten 

 aanwezig zijn. Dit zag ik nooit. 



Mij dunkt, dat meer uitgebreide onderzoekingen aangaande deze zaak zullen 

 leeren dat de genoemde tusschenschotten ook bij andere Arthropoden aan- 

 wezig zijn. Ten eerste toch laat zich — bij afwezigheid van capillairen — 

 bijkans geen ander middel denken waardoor de arteriëele bloedbaan van de 

 veneuse zou kunnen worden gescheiden. En ten tweede zijn werkelijk bij in- 

 sekten dergelijke tusschenschotten ontdekt, en wel door onzen landgenoot Dr- 

 M. VERLOREN. Men zie : „Mémoire en réponse a la quesiion suivante : éclair- 

 cir par des ohservatioiis nouvelles Ie phénomme de la circulation dans les 

 Insectes" , etc , PI. VI , lig. 24 en 25 , PI. VII , fig. 28. verloren beschrijft 

 deze vliezen als : „la memhrane qui est en connection ailèc Vórgane pulsatoire 

 et qui s etend dans la paite." Men leze bl. 81 en vgg. van zijne verhandeling. 

 Hier schijnt de functie dezer vliezen, omtrent welke de schrijver echter erkent 

 nog niet geheel in 't zekere te wezen, eene eenigszins andere te zijn. De 

 vliezen schijnen slechts ten deele aan den wand bevestigd te zijn , en door 

 den bloedstroom te worden heen en weer bewogen. 



