24 



Een morgen te Tosari (Oost-Java) 



DOOR 



L. F. DE BEAUFORT. 



Tosari, 25 Maart 1910. 



De zon is nauwelijks op, hier en daar in de diepe dalen heerscht 

 nog duisternis, maar de bergen rondom stralen in de morgenzon. 

 Scberp steekt de Ardjoeno nog tegen den horizon af, straks zuhen 

 de wölken komen en den statigen vulkaan met een witten dons- 

 mantel omwikkelen, maar nu is alles nog helder, de lucht boven 

 nog blauw, zonder smet. 



Het grasveld voor het sanatorium Tosari is nat van den dauw; 

 de frissche morgenkoelte op deze hoogte — wij zijn bijna 2000 M. 

 boven de zee — doet aan een hollandschen Septembermorgen denken. 

 Rozengeur stijgt uit de halfverwilderde rozenboschjes op, die vol 

 rozen zijn, voller en mooier dan beneden in de brandende vlakte. 

 Weegbree groeit voor onze voeten, klaver en kleine cruciferen in 

 het gras helpen de illusie vergrooten in Europa te zijn, Zoodoende 

 zijn wij niet eens zoo heel erg verwonderd als wij het bekende 

 trillertje van de koolmees hooren, maar een glimlach kunnen wij 

 toch niet onderdrukken als wij daar, op den bamboestijl van een 

 verlaten prieeltje, een koolmees zien zitten, dat is te zeggen een 

 verkleurde koolmees. Denk U een koolmees, die alle gele en groene 

 kleur mist, en U kunt zieh Parus inajor cinereus Vieill. voor- 

 stellen, een subspecies van onzen Parus major, die van de Himalaya 

 tot op de kleine Soenda-eilanden wordt aangetroffen en op Java niet 

 alleen hier in de bergen, maar ook in de vlakte gevonden wordt. 



Met een prop gras en rommol verdwijnt de vogel in een hellen 

 bamboe. Kort daarop komt een tapuit op den top van het prieeltje 

 zitten. Het is een mannetje van de hier algemeen voorkomende 

 soort Pratincola caprata fruticola Horsf. Het vogeltje is gitzwart, 

 met Witten stuit en een witte streep over de vleugels. Niet ver 

 daarvandaan loopt het wijfje, dat bruin is gekleurd. Het is een 

 algemeene soort in deze buurt, die ik tot in de onmiddellijke nabij- 

 heid van den vulkaan Bromo aantrof. Ik vond ze steeds paarsgewijs. 

 Meestal houden zij zieh op den grondop, maar zij kiezen gaarne 



