25 



een hooker gelegen plaats: een striiik of een grooten steen om uit 

 te rüsten en de omgeving te verkennen. Van rüsten was er evenwel 

 in dit geval voor onze Pratincola geen sprake. Nauwelijks had de 

 mees den vogel op het prieeltjo ontdekt, of woedend stuift zij er 

 op af. Een tweede exemplaar komt op het hulpgeroep uit de rozen- 

 struiken aanvliegen. Vinnig klinkt hun pink pink, onrustig schui- 

 felen zij längs de bamboe heen en weer. Aanvankelijk trekt de 

 tapuit zieh van dat lawaai niets aan. Rüstig blijft het zwarte 

 vogeltje op den top van het prieeltje uitkijken naar de paarsche 

 Vulkanen en heel in de diepte naar de verre streep van de zee, 

 waarboven zieh wölken beginnen te verzamelen. Maar zulk een 

 bedaardheid wordt den meezen te kras, woedend vliegt de eene op 

 den indringer af en tjirpend en vechtend rollen ze samen naar 

 beneden. Met een paar vlugge vleugelslagen verdwijnt de tapuit 

 en de meezen hebben weer vrij spel. Niet lang duurt evenwel de 

 vrede, want weldra is de top van het hutje weer door Pratincola 

 bezet. Opnieuw roepen de meezen schandaal, het wordt een gepink 

 en geschetter van belang, zoodat ook andere vogels er zieh mee 

 gaan bemoeien. Een paar kleine bruine vogeltjes met langen waaier- 

 vormigen staart (Orthotomus species?) komen ijlings aangevlogen 

 en kiezen voor de meezen partij. Maar het blijft bij scheiden en 

 tot handtastelijkheid komt het dezen keer niet. 



Ondertusschen is het landschap veranderd. Dikke wölken zijn uit 

 de vlakte opgerezen en blijven om de toppen der bergen hangen, 

 die allengs in nevelen gehuld raken. De lucht is niet meer zoo 

 helder, het verschiet begint wazig te worden. De pracht van den 

 j engen morgen is voorbij. 



Aan de achterzijde van het sanatorium is een diep ravijn. Heel 

 in de diepte groeien boomvarens, op wier kruinen men van de 

 achtergalerij neerziet. Tegen de hellingen zijn maistuinen aan- 

 gelegd, waarvan het sanatorium door een zoom van braamstruiken 

 en Datura's is gescheiden. Tusschen dit struikgewas merk ik een 

 vogel op, zwart van boven met witte oorstreek en een witten vleu- 

 gelband en eveneens witte onderzijde (Mnscicapula melanoleuca 

 Westermanni Sharpe). Onophoudelijk vliegt het dier van de struiken 

 naar den grond en dan weer terug. Lager, in de tuinen, dribbelt 

 een paar duiven (Turtur tigrinus Temm.) rond. Gele Zosterops met 

 witten rand om de oogen, waaraan zij hun naam van brilvogel te 

 danken hebben, vliegen paarsgewijs rond. Zij roepen elkaar toe 

 met een toon, die op het „tjif" van een Tjif-tjaf lijkt, tot „tjaf 



