48 



Toen naar den Steeniiil. Drie eieren had hij, zooals ik nog nooit 

 anders heb gezien. Andere waarnemers kenden 4 als het gewone 

 getal en hadden ook wel gelezen van 4 — 6. Eenige jaren geledenhad 

 de Groeno Specht hem uit dat kastje weggejaagd en was hij ait 

 armoe maar in een oud konijnenhol gekropen, dat nota bene nog 

 met een ijzeren ketel zander bodem was afgesloten. Daar moest hij 

 dan door, en kwamen op een goeden dag 3 donzige uilekuikens naar 

 buiten. Het lag maar 20 M. van zijn nestkast verwijderd, maar nu 

 had hij zijn eigendom dan eerlijk teruggekregen. Die eerlijklieid van 

 een Groene Specht! 



Toen ging het naar de Groote Bonte Specht, dezelfde waarvan 

 ik den vorigen avond in een stopilesch 44,1 Gram insectenresten 

 had laten zien, ongeveer de helft van het in één kastje gevonden 

 materiaal. Die had eieren — 6 stuks — en liet zieh door ahen be- 

 kijken. . De nestplaats verraadt hij door de uitgehakte splinters. Nu 

 had ik gaarne een idée gegeven van den omvang van het gebied, 

 dat hij voor andere vogels onveihg maakt, door de kastjes na te 

 gaan, die hij heeft uit- en aangehakt. Het zijn er heel wat, maar 

 een dergelijk overzicht te geven kost nog al wat tijd. We hebben 

 ons dus bepaald tot het bekijken van zijn smidse, waar een tus- 

 schen een gespleten tak geklemde dennenappel toonde hoe hij zijn 

 maaltijd gebruikte. 



Het mannetje was zoo vriendelijk zijn tak te doen ratelen, zijn 

 lokroep en zang tegelijk! Deze trommelaar zou ik voor geen geld 

 ter wereld in het bosch willen missen en geen moeite is me te 

 veel om te trachten hem te behouden. Hij mag dan voor zijn buren 

 een oprechte lastpost zijn! Veel van die soort krijgen we nooit, het 

 behouden zal nog moeite genoeg kosten. 



Het is werkelijk jammer, dat de wandelaar, die veelal geen 

 luisteren geleerd heeft, zijn roep, hoe ver die dan ook möge dreunen, 

 niet hooren kan. Ik ben overtuigd, dat ieder, die deze eigenaardig- 

 heid kent en hoort, geneigd zal zijn, waar noodig, een hand uit te 

 steken tot bescherming van dezen vogel, die in coUecties beter ver- 

 meerdert dan in de natuur. 



Maar toch konden we nog even zien, dat Roodstaartje 289 alweer 

 't lot van elk jaar getroffen had. Zijn heele huishouding lag op den 

 grond, zonder deurwaarder's exploit nog wel. En Roodstaartje 29, 

 die 't zelfde lot had getroffen, was in een kastje gekropen, dat hem 

 veel te klein was, hetgeen duidelijk uit de wijziging van don nest- 

 bouw block. 



