56 



voederhuisje. Had ik nu de klep gespannen en wipten de meezen, 

 zonder eenige achterdocht, op het springhoutje, dan waren zij natuur- 

 lijk niet weinig versclirikt, zicli plotseling gevangen te zien. Meestal 

 was ik er vlug bij, voorzag den vogel van een ring en liet hem 

 weer vrij. Met een juichkreet plegen ze dan naar een nabij gelegen 

 boom te vliegen en beginnen onmiddelliik aan het ongewone poot- 

 versiersel te pikken en te peuteren. Dan zag ik meestal den vogel 

 5f nooit meer terug, öf hij werd, soms binnen tien minuten, soms 

 binnen een of twee dagen, andermaal gevangen. Het leek wel of 

 hij niet overtnigd was van het gevaar van de slagkooi, waar hij 

 toch ZOO dikwijls de hennepzaadjes was komen halen, zonder gevangen 

 te worden. Zou hij aan een onopzettelijk ongelukje geloofd hebben, 

 waaruit de gulle voedselstrooier hem had gered? Het lijkt niet on- 

 waarschijnlijk, want na een tweede maal gevangen te zijn, werden 

 ze doorgaans wantrouwiger en nu was het in hooge mate interessant 

 te zien, op welke listige wijze, zij, zonder zieh aan het gevaar van 

 gevangen te worden, bloot te stellen, zieh van voedsel uit de slag- 

 kooi wisten te voorzien. 



De eenvoudigste true en die alleen door de koolmeezen, omdat 

 die het langst zijn, kon worden toegepast, was, dat zij zieh aan 

 den rand van het slagkooitje vastklemden, geheel voorover bogen, 

 zoodat zij, den kop omlaag, in nagenoeg verticale houding kwamen 

 te hangen en zoodoende in staat waren, ook zonder in het kooitje 

 te komen, de hennep van den bodem weg te halen. Zoolang er 

 voedsel aan de kanten aanwezig was, had hun méthode succès, 

 maar als daar langzamerhand alles was weggekaapt en zij het meer 

 in 't midden gelegene trachtten te bereiken, kon men het veelal zien 

 gebeuren, dat zij bij het verder willen reiken dan hun hals en 

 snavel veroorloofden, het evenwicht verloren, en voorover in het 

 kooitje tuimelden, met het gevolg, dat zij op nieuw gevangen waren. 



Van alle meezen waren de glanskoppige zwartkopmeezen (P. com- 

 munis longirostris) echter het schranderst. Dat zijn eerst met recht, 

 uitgeslapen rakkers! 



Behalve enkele passanten, blijven een stuk of drie, vier zwart- 

 kopmeezen, mij den heelen winter getrouw en ik heb mij vaak 

 met ze geämuseerd en hun vernuft bewonderd. Is de zwartkopmees 

 een of twee keer gevangen, dan schijnt zij de mechaniek wel zoo 

 wat te snappen; het gevaar zit in het spriugstokje, die les hebben 

 zij uit de ondervinding geleerd en nu zien we, dat ze het spring- 

 stokje eenvoudig vermijden en tusschen de geringe ruimte, die de 



