58 



dag en twintig maal in één winter. Dit diertje keilt geen gevaar, 

 of is z'n leed onraiddellijk weer vergeten. Zonder aarzelen werpt 

 liet zicli in den val, waarin liet reeds herhaaldelijk werd gevangen. 

 Als het 't gekruimelde wittebrood of de stukjes kaas ziet liggen, 

 kan het zieh niet bedwingen en stört zieh, hartstochtelijk als het 

 is, op het smakelijke voedsel; toch loopen zij, eenmaal gevangen, 

 soms ernstige kwetsuren aan vlerk ot snavel (voorhoofd) op, want 

 even doldriftig als het zieh in den val stört, even vurig wenscht 

 het z'n vrijheid te herkrijgen en vliegt daartoe onophoudelijk en 

 woest tegen tralies en deksel om maar weer naar buiten te komen. 

 Ik heb, tot mijn spijt, wel eens roodborstjes uit het slagkooitje 

 moeten verwij deren, die niet meer over het vrije gebruik van een 

 hunner vlerken konden beschikken. Die ving ik dan niet meer terug, 

 maar wellicht zijn zij ergens in een stil hoekje gevlucht en daar, 

 gelaten, gestorven. 



Zoo goed van vertrouwen en onbesuisd als het roodborstje is, 

 zoo achterdochtig en weloverlegd is de bastaard-nachtegaal. Om die 

 te vangen, groef ik mijn slagkooitje meestal in den grond, tot de 

 rand gelijk stond met de aarde. Maar ook dan nog duurde het lang, 

 voor de heggemusch zieh liet snappen; wel draaide hij er om heen, 

 wel stond hij dikwijls in beraad, den spreng te doen, maar vöör 

 het inderdaad zoo ver kwam, was- mijn geduld al op een tè zware 

 proef gesteld. 



Terugvangen laten zij zieh, naaT mijne ondervinding, uiterst zelden. 

 Siech ts éénmaal in vijf jaar, kwam het voor, n.l. met bastaard- 

 nachtegaal met ring N'\ 15614, die door mij den 16 Februari 1914 

 werd aangelegd en waarvan ik op 16 Januari 1916 mocht consta- 

 teeren, dat hij nog voortreffelijk om het pootje was blijven zitten. 



Ede (G.), 24 April 1916. 



