67 



voor den man van z'n oigon dorp on dio ordentelijk in z'n registers 

 van den burgerlijken stand staat ingeschreven dan voor een' vreemde, 

 of zooals de predikant meer voelt voor een kind van z'n gemeente, 

 dat hij eigenhändig heeft gedoopt, dan voor de kinderen van een 

 ander geloof, zoo iets dergelijks gevoel ik, geloof ik, voor do vogels 

 die ik ringde, en die ik in mijn opschrijfboekje notoerde. Nu do 

 vogels (sinds de nieuwe vogelwet) zoo good als staatsoigendom zijn 

 geworden, zou hot misschien overweging verdienen, eon vogel- 

 burgerlijken-stand to gaan aanleggen. Ër zijn nog wel eens raardere 

 dingen gebeurd op dit ondermaansche! Maar dit is maar een grapje. 



Ze waren haar eitjes dus kwijt, maar ik had hoop, dat een na- 

 burig hokje zou worden betrokken. Dit gebeurde intusschen niet, 

 maar in hetzelfde nestje lag een week later, wéér een eitje en toen 

 er zes bijeen waren, begon het broeden opnieuw, maar nu mochten 

 zij ze behouden. 



Twee maal huur incasseeren voor de goede woning, die ik ze 

 had verschaft, dat zou wat onbillijk worden. 



Toen de jongen uitgevlogen waren, verwijderde ik het nest, want 

 dat wordt anders een kweekplaats voor vlooien en oorwormen, en 

 alleen nog wat pluisjes, wat veertjes en wat mosjes bleven achter. 



En in den winter word het nesthokje weer, in tegenstelling met 

 de andere in de buurt, niet als slaapplaats betrokken en kwamen 

 er zoetjes aan àl meer halfverbrande lucifers in te liggen als even 

 zooveel zwijgende getuigen van mijne grondige enquête of althans 

 van mijn geregelde, nachtelijke, bezoeken. 



Waar waren de pimpeltjes gebleven? Ik wist het niet! 



Even voor half Maart versehenen er echter twee. Gelukkig maar, 

 ze waren dan töch gekomen en een van de twee droeg weer een 

 ringetje. Het mannetje zat vol geluidjes, als van een fijn stuitertje, 

 dat op een steenen vloer op en neer danst, en het vrouwtje zag 

 ik ijverig in en uitgaan en bracht lederen keer wat mee naar 

 buiten. Toen alles van binnen proper en netjes was, toen er letterlijk 

 niets meer was achter gebleven, begon het aandragen van de bouw- 

 stoffen voor het nieuwe nest. Dat was het werk van het vrouwtje; 

 dat bleef dan altijd een paar minuten in het hokje, en soms onder- 

 brak het mannetje zijn stuitertjeszang of z'n korte pronkvluchtjes 

 en ging ook even naar binnen. 



Wat ze daar dan samen uitvoerden, weet ik niet, maar veel kon 

 het niet zijn, want met drie, vier teilen kwam hij weer naar buiten. 

 Die haast maakte een komisch effect! Het leek wel of hij het daar- 



