68 



binnen te benauwd vond, of hot er nog niot frisch riekte, en of 

 hij er naar snakte, de frissche lentelucht buiten, weer in te kunnen 

 ademen. Het mannetje was véél te dartel, véél te uitgelaten, om 

 lang in zoo'n klein hokje te kunnen blijven. Dat benauwde werkje, 

 dat moest de vrouw alleen maar opknappen! 



20 Maart was een heerlijke, zomersche dag, een dag om je leven 

 lang niet meer te vergeten. Het zonnetje te voelen branden op 

 dien dag, dat was een heidensch genot van den allereersten rang 

 en ik gedenk het nog steeds met groote, innige dankbaarheid. 



De pimpeltjes hadden evenzeer van het weer geprofiteerd en heel 

 wat neststof aangedragen, zooals mij bij de contrôle, des avonds, 

 bleek en ik maakte al berekeningen, wanneer ik het eerste eitje 

 mocht verwachten. 



Het beloofde inderdaad een vroeg en voorspoedig eierjaar te zullen 

 worden. Maai' helaas, als alle intense genietingen, heeft het schoone 

 weer slechts kort geduurd. De volgende dag was een doodgewone 

 voorjaarsdag en den daarop volgenden was de temperatuur 40° Fahren- 

 heit beneden die van 20 Maart. 



En nu komt pas het interessante! Want nu begon het pimpel- 

 vrouwtje haar arbeid weer ongedaan te maken door alles wat het 

 eerst zoo naarstig naar binnen had gesleept, weer buitenshuis te 

 dragen, en op 25 Maart was het hokje weer schoon en zuiver, 

 alsof er nooit een kinderwieg in gestaan had. 



Door de groote weersverandering was blijkbaar het nestbouw-instinct 

 plotseling weer uitgebluscht en had het opruimingsinstinct, als ik 

 het ZOO noemen mag, en dat bij alle holenbroeders wordt aange- 

 troffen, weer de overhand gekregen, 



Een paar dagen later echter, begon het indragen van nestmateriaal 

 opnieuw; na 2 April werd er niet meer aan het nest gewerkt en 

 6 April was het eerste eitje gelegd, 7 April het tweede, maar op 

 8 en 9 April vermeerderde het getal niet. Overdag bemerkte ik 

 weinig van de meesjes; tegen den avond betrok het vrouwtje haar 

 huisje en sliep op haar beide eitjes. 



Maar in den middag van Zondag, 9 April, gebeurde wat vreemds. 

 Een paartje zwartkopmeezen, beide geringd, en waarvan er een een 

 veertje in den snavel voert, fladdert om en bij den sparreboom, 

 waaraan de pimpelwoning hing. Ziezoo, dacht ik, die zullen ook 

 gaan bouwen, nu maar eens afloeren waar die met het veertje 

 heengaat. Tot mijn niet geringe verbazing verdwijnt ze echter in 

 het vlieggat van het pimpelhuisje en komt er zonder iets weer uit. 



