69 



Bij onderzoek blijkt me, dat de beide eitjes van den vvouwtjes- 

 pimpel zijn verdwenen. Had ik die nu nog maar gered voor het 

 museum! In den verderen loop van den middag gaan de zwartkop- 

 meezen voort, nestmateriaal aan te dragen. Om zes uur eindelijk, 

 ga ik eens kijken en vind den pimpel op liet nest, zondcr zicii in 

 't minst ook maar door mijn bezoek te laten stören. 



Bij half zeven verschijnt de zwartkopmees; die denkt ook te gaan 

 slapen in het nesthokje, duikt met een vaartje het vlieggat in, 

 maar. komt er direct, met nog bekwamer spoed, weer uitzetten, 

 wellicht allesbehalve vriendelijk ontvangen door het scherpe snaveltje 

 van den pimpel. De zwartkop aan 't protesteeren : etsjie-dèh-dèh- 

 dèh-dèh-dèh-dèh-dèh-dèh ! etsjie! enz., houdt dat eenige minuten, al 

 heen en weer vliegend, vol en trekt ten slotte af. Den volgenden 

 dag zie ik weer geen pimpels, maar wel de zwartkopmeezen, die 

 voortgaan met bouwen. Ze brengen o. m. een propje watten naar 

 binnen en dat brengt me op 't idee wat meerdere watten tot vlokjes 

 uit te pluizen, die ook dankbaar werden aanvaard en waarmee het 

 nest tot ééne witte massa wordt gevoerd. Dien avond was het spel 

 omgekeerd : De zwartkopmees betrekt nu al vroeg d'r slaapkwartier 

 en de pimpel vischt dit keer achter het net, voert dezelfde comédie 

 op, die we den vorigen avond van de zwartkopmees gezien hebben 

 en ruimt ten slotte het veld. 



Daarna heb ik de pimpelmeezen niet meer in de buurt gezien 

 en de zwartkoppen die, mir nichts dir nichts, over het pimpeinest 

 heen gebouwd hadden, bleven meester van het terrein. Nu is het 

 18 April en de zwartkopmees broedt op zes eitjes; ze had ernegen 

 kunnen hebben, maar drie heb ik er vooi' het museum bestemd. 

 Ik kon het dezen keer niet van mij verkrijgen, ze allemaal aan 

 het museum te schenken. Ik verbeug me tè zeer in het vooruit- 

 zicht, een zwartkopmeezen-gezin weer eens nauwkeurig te kunnen 

 waarnemen. Een aardiger omgang dan tusschen een paartje zwart- 

 kopmeezen onderling, is bij na niet denkbaar, en het is een bron 

 van voortdurend genoegen daarvan, zooveel men wil, getuige te 

 kunnen zijn. 



Waaruit men kan zien, dat zelfs in mij, de mensch den ver- 

 zamelaar nog wel weet te overwinnen, of, zoo men liever wil, dat 

 ook bij mij, de natuur soms sterker blijkt te zijn dan de leer. 



Ede (G.), 18 April 1916. 



